Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Προς Κορινθίους α’ επιστολή Παύλου, κεφάλαιο 13

H φωτογραφία ‘Love Art — Venice, CA‘ είναι της Vaguely Artistic με άδεια CC-by-nc-nd

Προβληματίζεσαι όμως. Θυμάσαι τι είπες, κοιτάς τη μάπα σου σε καμιά φωτογραφία χρόόόνια πριν και λες “ρε πούστη μου, τι άλλαξε σινς δεν;”.

Ε νταξ, τι άλλαξε. Όλα καλύτερα δε γίνονται; Το λες συνέχεια αυτό. Και ναι, έχεις βελτιώσει τα σκλις σου, έχεις αποκτήσει εμπειρίες, έχεις γνωρίσει κόσμο, έχεις δει και το να και τ’ άλλο. Ε τι, δεν είναι όμορφα αυτά; Μετά θυμάσαι ότι ξέχασες να βάλεις φακούς σήμερα και λες γουέιτ να κοιτάξω καλύτερα ο μαλάκας. Και κοιτάς. Αμαν ρε πούστη να μη μπορώ να βλέπω τα πράγματα όπως φαίνονται με μυωπία… Τι έχει αλλάξει αφεντικό? Όχι και πολλά, αλλά βαριά. Η σαπίλα. Αυξάνει συνέχεια και ανεξέλεγκτα. Η αθωότητα. Έπεσε στα τάρταρα και δε σηκώνεται ούτε με ένεση αδρεναλίνης. Ο κυνισμός. Ζει και βασιλεύει, σε προστατεύει όπως η μάνα το παιδί.

Οι κερασιές ανθίζουν κάθε χρόνο. Το θέμα είναι πως όταν αποφασίσεις να πας ως προσκυνητής να τις δεις για σένα τα κεράσια είναι απλά ένα φρούτο κι ούτε καν: ένα φρούτο με κουκούτσια.

P.S.:Ελπίζω η απάντηση του αναγινώσκοντος το παρόν ποστ στην ερώτηση “τι άλλαξε;” να είναι καλύτερη από τη δική μου…

H φωτογραφία ‘Dream #2‘ είναι του/της artofdreaming με άδεια CC-by-nc-nd

Αυτό είναι η Ελλάδα ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ και όχι τα τζατζίκια και οι μουσακάδες σας.

H φωτογραφία ‘untouched…‘ είναι του eltoro80 με άδεια CC-by-nc-sa

P.S.: Το quote αυτό το πήρα από την εκπομπή “Ελλήνων δρώμενα”, αφιέρωμα στον αμανέ “Το αχ και το αμάν”. Λουκ χίαρ.
P.S.2: Ο Σόλων Λέκκας είναι Θ-Ε-Ο-Σ.

- Ποιος είσαι;
- Αν σου πω θα με πιστέψεις;
- Για προσπάθα…
- Προσπάθησε να ξεχάσεις όσα έχεις μάθει μέχρι τώρα, να κάνεις hard reset στον εγκέφαλο και έλα να σε κεράσω μια μπίρα, περιμένω.
- Α ξέρεις, δεν πίνω.

Η αλήθεια πολλές φορές είναι μπροστά μας όσο κι αν νομίζουμε ότι μας κοροϊδεύουν. Και δεν έρχεται γιατί τη χρειαζόμαστε ή μας την πρόσφερε κάποιος (in fact, όλοι γύρω μας μας κοροϊδεύουν), έρχεται από μόνη της, μεταξύ της μιας μπίρας και της άλλης, παραπατώντας. Το πρόβλημα είναι ότι σε όλους η divine μπίρα φέρνει πονοκέφαλο…

P.S.: sad fact is that κανείς δε φωνάζει τον Αλήθεια ο ίδιος για μπίρα. It would be so cool to do so. Think about it, a little, at least a little.

H φωτογραφία ‘The Golden Waffle of Truth’ είναι της Laurie Pink με άδεια CC-by-nc-sa

Η δουλειά σιγά σιγά τελειώνει. Όταν έχεις να κάνεις με πιτσιρίκια, κάποτε θα ρθει και το καλοκαίρι. They say that three reasons to be a teacher are June, July, August. Δε μας λένε βέβαια πως βγάζεις το χρήμα για τους τρεις μήνες αυτούς αφού δε δουλεύεις.
Χαχαχα, άκουσα έχει και εξεταστική, βγήκε και πρόγραμμα. Τι τα θες, λες και δεν ξέρουμε τα αποτελέσματα από πριν. Δεν έχω παράπονο από την προηγούμενη βέβαια, αλλά νταξ μωρέ, πάντα λες θα θα θα και στο τέλος δεν δεν δεν.
Με έχει πιάσει και κρίση ηλικίας, did I mention that? I really can’t picture myself σε λίγα χρόνια. Ούτε μαλλιά, ούτε μούσι, ούτε ό,τι μαλακία σου κατέβει στο κεφάλι. Θα ξυρίσω το κεφάλι, θα βάλω και μαύρα κοκάλινα γυαλιά να το παίζω κουλτούρα μου φαίνεται.
Τι γαμάτο όργανο το κανονάκι, πραγματικά το αγαπώ. Will keep playing till I hurt my fingers.
Πρέπει να πάω και στρατό ε; Δις σακς. Που να αφήσεις δουλειές, μαλλιά, βόλεμα, μαλλιά, χόμπι, μαλλιά. Γάμησέ τα.
Είναι και η κρίση. Μην το σκέφτεσαι κυρία μου, μόνη σου δεν το φτιάχνεις το πισί σου, πάρε κανα τηλεφωνάκι αφού χωρίς φέισμπουκ δεν την παλεύεις.
Ναι μωρέ και μεις πρέπει να ζήσουμε κάπως. Πανικός παντού. Η αλήθεια είναι ότι πολύς κόσμος έχει τεράστιο πρόβλημα. Ααα εν τω μεταξύ έχουμε ξεφύγει τελειώς. Προχτές που είχε πορεία στο κέντρο τα μαγαζιά όχι μόνο είχαν κλείσει, αλλά είχαν βάλει και μεταλλικά παραπετάσματα μπροστά από τις βιτρίνες. Ένας κύριος μάλλον δεν είχε κάτι σε μέταλλο και είχε ντύσει τη βιτρίνα με χαρτί. Σου λέει μη δει κανας πορευθείς μαθητεύων πάντα τα έθνη το ζευγάρι τα χαζοπάπουτσα 150€ και πάθει ανακοπή (αφού μου πετάξει ό,τι βρει στη βιτρίνα).
Και όλοι δίκιο έχουν(με). Ζεις με 200€ το μήνα; Ε δε ζεις.
Δεν έχω καμιά καλή ιδέα για υλοποίηση υποδομής control flow και data flow analysis, τι λες να φταίει; Ο Αντωνάκης θα δουλέψει πάντως, το νιώθω.
Λες να την παλεύουν τα θέματα στα Μαθηματικά Γενικής μεθαύριο; Έχω μια αγωνία, αν και όταν έχεις καλό δάσκαλο τι να πάει στραβά; Poor kids, τι τραβάτε. Οι Πανελλήνιες είναι άσχημο πράμα, πολύ άσχημο. Καλά κουράγια.
Δηλαδή εγώ τώρα σε 3-4 χρόνια πρέπει να ψάχνω/να έχω white-collar job? Και θα τρέχω από γραφείο σε γραφείο; Όχι ότι με χαλάει, αλλά γερνάμε ρε παιδί μου ή είναι η ιδέα μου;
Τις πρόβες τις αραιώσαμε. Καθένας έχει τα ζόρια και τα τρεξίματά του, τι ψάχνεις. Αλλά δεν τα παρατάμε ποτέ. Ζεις χωρίς μουσική;
Βαριέσαι να το διαβάζεις όλο αυτό ε? Ζμπουτσαμ. Δεν το γράφω για σένα, απ’ το κεφάλι μου θέλω να ξεφύγω.
Φωτογραφικά δεν είμαι στα καλύτερά μου. Αν και κάποιες από τη Σμύρνη μου άρεσαν (μπες στο flickr να θαυμάσεις μεγαλείο), είμαι ντεφορμέ.
Τα κάντζι είναι γαμάτα. Πολύ τα χαίρομαι. Πόσα θα θυμάμαι μετά από καιρό είναι άλλο θέμα, αλλά τα ιαπωνικά όσο παν και μου αρέσουν περισσότερο. Δε διαβάζω όσο θα θελα βέβαια (λέω ότι δεν έχω χρόνο, αρχίδια).
Κάποιοι δίνουν advanced αύριο. Καλή επιτυχία αδέρφι, το χεις ρε, το χεις.
Έχω και προγραμματιστοπροτζεκτάκια ιν μάιντ. Λέμε έρχεται καλοκαίρι, το χουμε. Τι να προωτοπρολάβεις και το καλοκαίρι. Κάθε χρόνο νομίζεις ότι θα χωρέσεις σε 1,5-2 μήνες ό,τι δεν έκανες 22 χρόνια χαχαχα.
Άι γκες το παράκανα, είμαι ήδη στις 747 λέξεις.

Μπορεί και να θέλω διακοπές. Δεν το χω ανάγκη του μπι χόνεστ.
Θέλω θάλασσα πάντως. Έχω καιρό να πάω Μικρολίμανο, Πειραιά ή κάπου κει τελοσπάντων. Κάτι πρέπει να κανονίσω.
Είμαι και γκρέιτ φαν του Τζούμα. Καθημερινές 10-12 στον Εν Λευκώ, ο τύπος απλά τα σπάει. Άμα είσαι άνθρωπος με Κουλτούρα ρε παιδί μου, φαίνεται κάνει μπαμ. Άντε και έχουμε πήξει στους τσοπαναρέους.
Γίνε και συ εθελοντής για την καρέτα καρέτα λέει. Ρε παιδιά μπράβο σας, δε λέω, είναι ωραίο αυτό που κάνετε, αλλά μήπως να σοβαρευτούμε; Εδώ ο κόσμος πεινάει, γω την καρέτα θα σώσω; Όχι πως σώζω ανθρώπους καθημερινά, αλλά αν ασχολιόμουν με κάτι δε θα ταν η καρέτα.
Άντε να γίνει και η αφίσα του forum, γιατί με βλέπω να γράφω ανακοινώσεις για να μην τις ξεχνάω εγώ (didaskaleio.com ρε μπείτε όλοι).
Ναι, το καλοκαίρι δε μ αρέσει. Εκτός από τις διακοπές δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον. Είναι και η καριόλα η ζέστη δεν παλεύεται.
Οι Pain of Salvation σταμάτησαν και ακούω non-stop playlist από το youtube με Calexico. Είναι ωραία μπάντα ρε, αλήθεια. Αλλά το cd των Pain θα το αγοράσω, γαμεί. Θα λεγα και για τα cd αλλά με πιάνει το παράπονο και δεν αξιζει. Αν έφτασες μέχρι το τέλος φιλαράκι είσαι πολύ μαλάκας. Αν έχεις ελεύθερο χρόνο κάνε κάτι δημιουργικό, μη διαβάζεις μαλακίες ρε.
Γκουντμπάι πισί. Σε αποχαιρετώ με κομματάρα.Χαβ ε νάισ νάιτ.

H art φωτογραφία ‘my shadow and dream tree’ είναι του zen με άδεια CC-by-nc-sa

Χτες επέστρεψα από τη Σμύρνη (ναι την παλιά Σμύρνη, πλέον Izmir). Μπορώ να πω ότι πέρασα γαμάτα και φυσικά γύρισα με το πολυπόθητο κανονάκι ανά χείρας (μας γάμησε λίγο στις διαδρομές, είναι βαρύ το άτιμο αλλά χαλάλι).

Για να πας στη Σμύρνη μπορείς να επιλέξεις έναν από τους εξής τρόπους: αεροπορικά από το Ελ. Βενιζέλος (σύντομο αλλά ακριβό και δε βλέπεις και πολλά στη διαδρομή) ή μπάι σιπ. Το μπάι σιπ σημαίνει σιπ από Πειραιά μέχρι Χίο, άλλο σιπ από Χίο για Çeşme και λεοφωρείο από Çeşme για Izmir. Φυσικά μεις επιλέξαμε το δεύτερο τρόπο. Γουιλ γκάιντ γιου θρου άουρ τριπ.

(Ο/η/το, θα αναφέρομαι φρομ νάου ον ως να ήταν ουδέτερο [το χωριό]) Çeşme είναι παραθαλάσσιο χωριό που υποτίθεται ότι είναι θέρετρο των Τούρκων της Σμύρνης. Μεις πάντως είδαμε ένα μέρος μισοπαρατημένο, στο οποίο χτίζονταν διάφορα κτίρια. Λογικά το καλοκαίρι θα έχει κόσμο. Με το που φτάσαμε Çeşme και βρήκαμε το σταθμό των λεωφορείων, μπήκαμε αμέσως σε λεωφορείο που έφευγε εκείνη την ώρα για Izmir (λέει έχει κάθε 30′). Στο λεωφορείο μας έδωσαν και νερό παρακαλώ (σε συσκευασία γιαουρτιού ) και μετά μας έβαλαν κολώνια στα χέρια (ακόμα ψάχνω το γιατί). Ευτυχώς βρήκαμε ένα τύπο που ήταν δάσκαλος στο Çeşme και ήξερε αγγλικά οπότε μπόρεσε και συννενοήθηκε με τον Τούρκο κατασκευαστή του κανονιού για το πού θα βρεθούμε και τί ώρα, γιατί από τους άλλους κανείς δε φαινόταν να ξέρει αγγλικά. Ο ελεγκτής του λεωφορείου είχε ένα τόόόσο δα μικρό σκάλωμα να του δώσουμε κολλαριστό χαρτονόμισμα ευρώ: μας είπε τρεις φορές τσέιντζ, τσείντζ [δε βρήκε να μάθει καμιά άλλη λέξη αγγλικά].
Με το που φτάνουμε στη Σμύρνη μας περίμενε ο κατασκευαστής. Άλλος αγγλομαθής από κει. Ούτε χαλλο δεν ήξερε να μας πει. Δεν έχω ξαναφάει πρωινό με άνθρωπο που δε μπορώ να πω τίποτα απολύτως (νοήματα και λέγαμε και κανα γιες/νοου αν πιάναμε κάτι). Τρελό γέλιο λέμε.
Άιντε και το πήραμε το κανόνι (άιντε και έσκασα κάτι κερατιάτικα για τη θήκη τα οποία δεν είχαμε συμφωνήσει), άιντε και μας πήγε σε ένα ξενοδοχείο. Από το ξενοδοχείο την κάναμε για λόγους που δε θα αναλύσω και αφήνονται στον αναγνώστη ως άσκηση . Άιντε και γυρνούσαμε τη Σμύρνη με το κανονάκι στο χέρι να βρούμε ξενοδοχείο. Αλλά βρήκαμε. Και καλό. Και δίπλα στη θάλασσα.
Η Σμύρνη είναι πολύ ωραία πόλη. Βέβαια από την παλιά ελληνική πόλη δεν έχει μείνει τίποτα (η Σμύρνη μάνα κάηκε). Είδαμε περιοχές που ήταν τελείως σα χωριό και άλλες που ήταν αρκετά σύγχρονες. Από αξιοθέτα δεν είχε και πολλά: είδαμε το Asansör, κάναμε βόλτες στο Kemeraltı (πήρα και ναργιλέ:P), προσπαθήσαμε να πάμε στο Kadifekale αλλά δεν το βρήκαμε (ζώα), αράξαμε σε παγκάκι στο Konak με το περίφημο ρολόι (εδώ είχαμε και φοβερή συζήτηση με άλλο τρελό αγγλομαθή Τούρκο ζητιάνο – χαχαχα), πιθανώς είδαμε την Agora (ίσως και να μην ήταν αυτή, κάτι αρχαία είδαμε πάντως ), διανύσαμε άπειρα χιλιόμετρα μέσα στη Σμύρνη και στην υπεργαμάτη παραλία της (ριλλυ υπεργαμάτη: έχουν πολύ χώρο δίπλα στη θάλασσα πριν αρχίσει ο δρόμος με γκαζόν, ποδηλατόδρομο, διάφορα αγάλματα. Πάρα πολύς κόσμος άραζε ή έκοβε βόλτες δέαρ).

Πάντως το θέμα με τα αγγλικά είναι θέμα σοβαρό. Εκτός από τους ανθρώπους στα ξενοδοχεία (πρέπει να μπήκαμε στα μισά ξενοδοχεία της Σμύρνης ) κανείς άλλος δε μίλαγε αγγλικά. Ούτε τους αριθμούς να μας πουν τι χρωστάμε στα διάφορα μαγαζιά.

Άφτερ του ντέιζ, μπακ στο Çeşme (στο οποίο βρήκαμε και Τούρκο με πιστοποίηση ελληνομάθειας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών παρακαλώ) και από κει μπακ στη Χίο (με ένα κωλυματάκι στο τελωνείο) και μπακ στον Πειραιά.

Φοβερό ταξίδι, φοβερή εμπειρία, φοβερό κανονάκι

Η φωτό είναι από το παζάρι στο Kemeralti.

“…Όταν είχε φτιάξει με τον πηλό ο Αλλάχ τον Αδάμ, θέλησε να βάλει μέσα του την ψυχή, για να τον ζωντανέψει. Μα η ψυχή, ουράνια υπόσταση καθώς ήταν, δεν καταδεχόταν να χωθεί μέσα στο κορμί το καμωμένο από λάσπη. Πρόσταξε τότε κρυφά ο Αλλάχ έναν άγγελο να μπει μέσα στον πηλό, και μόλις μπει, ν’ αρχίσει να τραγουδά στο maqam Εζάλ. Έτσι και έγινε. Και μόλις ο άγγελος άρχισε να τραγουδά, η ψυχή γοητεύτηκε τόσο από το λαγιαλί του που όρμησε προς τα κει που ακουγόταν η φωνή. Έτσι, χωρίς να το καταλάβει, μπήκε κι αυτή με τη σειρά της στο κορμί του Αδάμ. Όταν πια η ψυχή είχε εγκατασταθεί για τα καλά, ο άγγελος βγήκε από τον Αδάμ κι έπαψε να τραγουδά. Τότε, η ψυχή δυσανασχέτησε και έκανε να φυγει κι αυτή. Όμως, στο μεταξύ ο Αδάμ είχει ζωντανέψει, και συνέχισε αυτός πια να τραγουδά στο maqam Εζάλ, ισάξια κι ακόμα πιο άξια από τον άγγελο. Και η ψυχή, εκστασιασμένη από το τραγούδι του ανθρώπου, αποφάσισε να μείνει μέσα στο κορμί του. Έτσι, του χάρισε τη ζωή, κι αυτός, σε αντάλλαγμα, της δώριζε το τραγούδι του…”

από το Kitab al-aghani (كتاب الأغاني‎, The Book of Songs) του Abu l-Faraj al-Isfahani. [μιλάμε για 10ο αιώνα, δε φαντάζομαι να χει copyrights ]

Τι να μου πεις μετά για ορθοδοξίες και χάσμα θρησκειών. Τι διαφορά έχει η ιστορία αυτή από κάποια αντίστοιχη ορθόδοξης θεώρησης; Μήπως πρέπει να αισθανθώ άσχημα που ενθουσιάστηκα μόλις τη διάβασα; Φυσικά όχι. Και αυτή είναι η ουσία της μοναδικότητος του Θεού, του μάι μάιντ.
Η καθολική εκκλησία περνά ίσως το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία της, λέει. Σώώπα. Αν κάνεις μια βόλτα από δω δε θα βρεις παιδεραστές ιερείς; Ναι, αλλά έχουμε και αγίους: αντίλογος. Φυσικά, όπως έχουν και οι μουσουλμάνοι και οι σιντοϊστές. Λέιτλι, έχουμε γεμίσει Ελληνάρες και ορθοδοξοφανς. Εμείς κατέχουμε την αλήθεια, λέει. Έλα ρε, σοβαρά; Μπουαχαχαχα. Λες και έχει σημασία ο τρόπος, το έθιμο, το τυπικό. Ουσία; Ποια ουσία;
Καλό Πάσχα του εβριμποντι.

P.S.: Την ιστορία αυτή την έχω πετύχει και στο νετ, αλλά και στο οπισθόφυλλο του ΦΟΒΕΡΟΥ, ΥΠΕΡΓΑΜΑΤΟΥ βιβλίου του Μάριου Δ. Μαυροειδή “Οι μουσικοί τρόποι στην Ανατολική Μεσόγειο”. Καταπληκτική δουλειά, πολύ βαθιά σκέψη και κρίση, τέλεια παρουσίαση και σύγκριση των βυζαντινών ήχων, του τούρκικου makam και του αραβικού maqam. Το συστήνω όσο δεν πάει Ναι είναι Καρραϊκός ο Μαυροειδής, γι’ αυτό αξίζει το μπουκ

P.S.2: [θέλει η πουτάνα να κρυφτεί ...] ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα πάω Σμύρνη να πάρω το κανονάκιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

H εικόνα ‘CoeXisT’, είναι του/της sunface13 με αδεια CC-by-nc-nd.

σίνεν ακεμάσιτε ομεντετόό γκοζαιμάς λέμεε! Καλή χρονιά σε όλους, είθε(:P) να φέρει σε καθένα ό,τι γουστάρει (καλά κάποια πράγματα είναι οφφ λίμιτς βλ. πτυχίο, αλλά όλα τα άλλα γιατί να μην κάτσουν το ’10;). Υπάρχουν βέβαια κάποια προβλήματα που θα λυθούν σε 990 χρόνια, αλλά χου κέαρς μωρεεεε. Χάπι 2010!

H εικόνα “Happy New Year!”, είναι του Youssef Abdelaal με αδεια CC-by-nc-sa.

Και βλέπεις τον άλλο δίπλα να έχει πλήρη γνώση του τι γουστάρει και να έχει ιεραρχήσει τις επιλογές του (ή έτσι φαίνεται (;)).Πως να μην τα πάρεις;
“Ρε μπας και δεν το σκέφτηκε καλά; Μάλλον αυτό είναι, του σκάλωσε κείνο και το άλλο και δεν προχωράει παραπέρα ο εγκέφαλός του. Μάλλον το τίμημα της ανήσυχης σκέψης είναι η αναποφασιστικότητα.”
Πάρτα μαλάκα, την ψώνισες κιόλας. Ρε δεν ξέρεις ούτε καν τον εαυτό σου, θες να πεις ότι σκέφτεσαι και από πάνω.
Και περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και συ ακόμα “ψάχνεις”. Ψάχνεις τι θες και τι δε θες και ιν δε μινταιμ όλα περνούν από μποροστά σου, ευκαιρίες, γνωριμίες, όνειρα. Κάποια απλώνεις το χέρι και τα αρπάζεις, κάποια όχι, πάντα όμως σου μένει αυτό εκεί το κενό. Ρε πούστη, ένα νόημα θέλω και γω να βρω για τη ζωή μου και κρύβεται καλά το γαμημένο.

Ανάμεσα σε βιβλία και υπολογιστές με ανοιχτά παράθυρα για μουσική και προγραμματισμό, σε χαου του για κομπιουτεράδικες χακεριές και φωτογραφίζειν (καλλιτεχνικώς τε και οικογενειακώς), σε κανονάκια και βυζαντινές παρτιτούρες αλονγκ γουιθ ιδεογράμματα και μάνγκα στην ιντερνασιοναλ γλώσσα, δε βρίσκω κάτι στο οποίο να θέλω να αφοσιωθώ με όλη μου την ψυχή. Όλα τα γουστάρω και κάποια θα μπορούσα να τα κάνω φορ ε λίβινγκ και φορ ε λάιφτάιμ, αλλά τίποτα δε μοιάζει να γεμίζει το κενό (και δεν είναι σαν τον “ήλιο κωλοτρυπίδα”:P). Ναι ρε αρχίδια, σας ζηλεύω που ξέρετε τι θέτε. Α στο διαλο.

H εικόνα “Master of Reality”, είναι του country_boy_shane με αδεια CC-by-nd.