hello, darkness my old friend

Ζηλεύω τους ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους. Μισώ εμάς που ποτέ δεν είχαμε σταθερό λόγο και προορισμό, ποτέ δε μπορέσαμε να αφοσιωθούμε σε κάτι ολοκληρωτικά γιατί δεν το χουμε βρει ή γιατί πολύ απλά για μας δεν υπάρχει.
In spite του κραξίματος του προηγούμενου ποστ, αναγνωρίζω πως μπορεί κανείς να δει ανθρώπους οι οποίοι φαίνονται να πιστεύουν στην επανάσταση. Προσπερνώντας το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς απλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται και ακόμα περισσότεροι λένε κάτι ίσα για να λένε, μένει ένα μικρό ποσοστό που δείχνει να πιστεύει βαθιά σε μια ελπίδα επανάστασης, μια ακτίνα φωτός στην κείμενη μιζέρια.
Δεν ξέρω αν το πα, αλλά οι άνθρωποι που ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους ιν τζένεραλ έχουν κάτι το μαγικό. Τους βλέπεις και χαίρεσαι. Γουστάρω την αποφασιστικότητα στο μάτι τους, τις τεκμηριωμένες επιλογές της ζωής τους, το αίσθημα ολοκλήρωσης που σου αφήνουν όταν τους γνωρίζεις. Ακούς τον άλλο και σου λέει “θέλω να γίνω …” και καταλαβαίνεις ότι το εννοεί, το βλέπεις στη ζωή του.
Υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα άουτ δέαρ που πραγματικά αν μπορούσα να πιάσω, θα ασχολιόμουν με ένα κάρο. Όνειρα, χαμένα με ποτό και τσιγάρο, οφ κορς διαλυμένα από την αίσθηση της καθημερινής πραγματικότητας ή της αβίαστης οκνηρίας.
“Ναι ρε αυτό θα κάνω. Μπα δε μπορώ. Τέλειο, αυτό θέλω να κάνω και γώ. Ναι αλλά δεν προλαβαίνω. Μήπως να κάνω εκείνο; Όμως για να το κάνω πρέπει να αφήσω εκείνο και δε θέλω. Ή μήπως θέλω; Μπα, γάμα το μωρέ, κι αν δε με βγάλει πουθενά; Τσάμπα κόπος.”
Τσάμπα κόπος και ταρχίδια μου κουνιούνται, λες και υπάρχει τίποτα που είναι άχρηστο ή ασήμαντο.

Και βλέπεις τον άλλο δίπλα να έχει πλήρη γνώση του τι γουστάρει και να έχει ιεραρχήσει τις επιλογές του (ή έτσι φαίνεται (;)).Πως να μην τα πάρεις;
“Ρε μπας και δεν το σκέφτηκε καλά; Μάλλον αυτό είναι, του σκάλωσε κείνο και το άλλο και δεν προχωράει παραπέρα ο εγκέφαλός του. Μάλλον το τίμημα της ανήσυχης σκέψης είναι η αναποφασιστικότητα.”
Πάρτα μαλάκα, την ψώνισες κιόλας. Ρε δεν ξέρεις ούτε καν τον εαυτό σου, θες να πεις ότι σκέφτεσαι και από πάνω.
Και περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και συ ακόμα “ψάχνεις”. Ψάχνεις τι θες και τι δε θες και ιν δε μινταιμ όλα περνούν από μποροστά σου, ευκαιρίες, γνωριμίες, όνειρα. Κάποια απλώνεις το χέρι και τα αρπάζεις, κάποια όχι, πάντα όμως σου μένει αυτό εκεί το κενό. Ρε πούστη, ένα νόημα θέλω και γω να βρω για τη ζωή μου και κρύβεται καλά το γαμημένο.

Ανάμεσα σε βιβλία και υπολογιστές με ανοιχτά παράθυρα για μουσική και προγραμματισμό, σε χαου του για κομπιουτεράδικες χακεριές και φωτογραφίζειν (καλλιτεχνικώς τε και οικογενειακώς), σε κανονάκια και βυζαντινές παρτιτούρες αλονγκ γουιθ ιδεογράμματα και μάνγκα στην ιντερνασιοναλ γλώσσα, δε βρίσκω κάτι στο οποίο να θέλω να αφοσιωθώ με όλη μου την ψυχή. Όλα τα γουστάρω και κάποια θα μπορούσα να τα κάνω φορ ε λίβινγκ και φορ ε λάιφτάιμ, αλλά τίποτα δε μοιάζει να γεμίζει το κενό (και δεν είναι σαν τον “ήλιο κωλοτρυπίδα”:P). Ναι ρε αρχίδια, σας ζηλεύω που ξέρετε τι θέτε. Α στο διαλο.

H εικόνα “Master of Reality”, είναι του country_boy_shane με αδεια CC-by-nd.

love is like a guitar; the music may stop now and then, but the strings remain forever…

Μια ψυχή λέει ότι οι Κυριακές είναι μελαγχολικές. Διαφώνησα.
Ο γνωστός (αντιπαθής μου πλέον) εκμεταλλευτής του ονόματος μιας μεγάλης ελληνικής μπάντας λέει “οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο”. Διαφώνησα.
Συμπέρασμα: είμαι μαλάκας.

Παλιές και νέες αγάπες, άι ντου νοτ μιν δε ουανς που έρχονται και παρέρχονται, όσο και αν μας κάνουν να μιζεριάζουμε (sic) αυτές το ξέρουμε ότι είναι στο παιχνίδι. Πίσω από αυτές, ή μάλλον στην ουσία για να στηρίζουν αυτές τις ξενέρωτες εν τέλει αγάπες, κάθε άνθρωπος έχει άλλες, πιο βαθιές. Αγάπες όπως ο καπνός ενός τσιγάρου (τσιγαράκι μου στριφτό λαλαλα) ή ο ήχος ενός κομματιού, ακόμα ο ήχος ενός οργάνου ή έστω η θέα του.
Το καλύτερο σόλο κλασσικής κιθάρας στη ζωή μου, το σόλο που μου βγήκε πιο αυθόρμητα και πιο ουάο από όλα, επαίχθη τη σήμερον, με την αγορασμένη από τον Παπαγρηγορίου κιθαρίτσα (τότε που η κιθάρα με συναγωνιζόταν σε ύψος), με 4 μόνο χορδές (οι άλλες ήταν σπασμένες και γκες γουατ, ο ιδιοκτήτης ντιν νοτ μπαδερ να τις αλλάξει κανα χρόνο σχεδόν, βρήκαμε τώρα τη “νέα, ωραία και με καμπύλες” χαντ μέιντ κιθάρα) και με ένα στρώμα σκόνης σε όλη της την επιφάνεια. So tell me, δεν πάνε στον παράδεισο οι παλιές αγάπες;
Γιου σι όμως, είμαστε τόσο ελεεινά όντα οι άνθρωποι που δε μπορούμε σε κάτι τέτοιες στιγμές να μην ασχολιόμαστε και με τις άλλες αγάπες. Φακ και σήμερα θυμήθηκα τις φρέζες. Φακ και το κομμάτι ξεκίνησε από Εκείνη. Φακ και έχουν γραφεί πολλά κομμάτια. Φακ.
Ωστόσο, οι “παλιές” αυτές αγάπες,παντοτινές δεν ξέρω, πάντως σουρ πιο μόνιμες από τις άλλες, υπάρχουν μόνο για να τονώνουν την υπαρξιακή μας αναζήτηση, να μας ταυτοποιούν. Η ίδια κιθάρα (σπασμένη παντού και με έξτρα τρύπα) ξαναμπήκε στη χαραμάδα ανάμεσα στο χόουμ σέρβερ και τη νέα κλασσική κιθάρα όπως ακριβώς ήταν. Με τη σκόνη και χωρίς μια παραπάνω χορδή. Για κούρδισμα μη ρωτάς… Do not dare mess with the past, ντου νοτ.

H φωτογραφια “I think I’m ready to fly away” είναι της Dia™ με αδεια CC-by-nc-nd.

Адажио

σηκώνει πάρα πολλή κουβέντα αλλά όχι εδώ, όχι τώρα .

ισορροπιστής

“

Ἐπειδή ἄδικον ἐψήφισας θάνατον κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, συμφωνήσας μετὰ τῶν φοβερῶν καὶ κακίστων Ἰουδαίων, λαβῶν παρ’ αὐτῶν δῶρα ὑπέρ τοῦ τοιούτου θανάτου, διά ταῦτα καγώ οὕτω κατὰ σοῦ διατάττω: Ἴνα ἔλθης πρός με δέσμιος τοῦ δοῦναι ἀπολογίαν περί τῆς ψυχῆς ἥν ἀναιτίως παρέδωκας εἰς θάνατον.
» Ἀλλ’ ὠ τῆς σῆς ἀνοησίας καὶ πωρώσεως, ὅτι ταῦτα καὶ τοσαῦτα σημεία καὶ θαύματα παρ’ αὐτοῦ γενόμενα θεωρήσαντες ἐτολμήσατε τοιοῦτον ἄνθρωπον ἀθῶον παραδοῦναι εἰς θάνατον. Τὶς δε σοι πεπωρωμένε καὶ βέβηλε καὶ πάσης φιλανθρωπίας ἀνάξιε δέδωκε τοιάυτην τόλμην καὶ ἐξουσίαν εἰς τοιοῦτο μέγα μισόθεον κίνημα, ἵνα συμφωνήσης, μετά τοῦ πονηροῦ Συνεδρίου καὶ διεφθαρμένου λαοῦ καὶ δώσης αὐτοῖς ἐξουσίαν τοῦ τοιούτου θανάτου;
» Διὰ γὰρ ταῦτα κρίσιν ἐπενεγκεῖν με δεῖ ταχέως, διότι οὔτε κἄν ἔγραψας πρῶτον εἰς ἐμέ περί τῆς ὑποθέσεως ταύτης διὰ νὰ λάβης καὶ τὸ εμόν θέλημα ἀλλ’ ὅτε ἐτέλεσας ὅσα καὶ ἠθέλησας τότε ἐμοί ἔγραψας, τὰ κακῶς τελεσθέντα. Ἀλλ’ ἰδού γράφεις μοι καὶ τήν ἀνοησίαν σου αὐτοθελήτως, λέγων μοι ὅτι καὶ ἀπό τούς θεούς οὕς ἠμεῖς λατρεύομεν, μείζονα τούτων ἔργα καὶ θαύματα παρ’ αυτοῦ τελούμενα εἶδες.
»Ὦ τοῦ φθόνου καὶ τῆς κακίας σας! Εἰ καὶ ὡς θεόν τοῦτον οὐκ ἐδέξασθε, κἄν ὡς ἰατρόν εἴχατε αὐτόν; Ἐγώ γὰρ ἐξ ἀκοῆς μόνον τούτον μαθῶν καὶ τοιαῦτα φοβερά καὶ ἐξαίσια σημεῖα καὶ θαύματα παρ’ αὐτοῦ γενόμενα ἀκούσας, κέκρικα τῷ νοὶ μή εἴναι αὐτόν ἄνθρωπον μόνον, ἀλλά καὶ θεόν. Τό γὰρ ἀναστῆσαι νεκρούς καὶ ὀφθαλμούς τυφλῶν ἀνοῖξαι καὶ δαίμονας ἐξ ἀνθρώπων διῶξαι καὶ παραλύτους ἀνορθῶσαι, ταῦτα θεός μόνον δύναται ποιῆσαι καὶ οὐδείς ἄνθρωπος.
»Τὶς γαρ ἄνθρωπος ἤκουσταί ποτε νεκρόν τετραήμερον ἐγεῖραι καὶ ὀφθαλμοῦς τυφλοῦ γεγενημένου ἀνοῖξαι;
»Ταύτα γὰρ οὐ μόνον ἐκ της επιστολής σου ἔμαθον, ἀλλά πολλῶ μάλλον ἐκ μιᾶς γυναικός, ἥτις πρό τινων ἡμερῶν ἐνταῦθα ἐλθοῦσα εἰπέ μοι ταῦτα μετ’ ἀκριβείας κατήγετο δε αὔτη ἐκ τῶν ὁρίων Μαγδαλᾶ, Μαρία καλουμένη, μαθήτρια καὶ αὔτη λέγουσα εἴναι τοῦ Ἰησοῦ, ἡ ὁποία μεμαρτύρηκε διηγησόμενη ἐνώπιον τοῦ πλήθους τὰ ὑπ’ αὐτοῦ γεγονότα καὶ τὰ περί σοῦ καὶ ἄλλα πολλά καὶ ὅτι ἐξέβαλε καὶ ἐξ αὐτῆς ἑπτά δαιμόνια λόγῳ μόνῳ. Διά ταῦτα λοιπόν οὐ δύναμαι παραβλέψαι ταύτην την ἀδικίαν […]

Το παραπάνω αποτελεί τμήμα της επιστολής που έστειλε ο Καίσαρας Τιβέριος στον Πόντιο Πιλάτο, λίγο μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού.
Η συνέχεια είναι η εξής. Στέλνει ο Σίζαρ δύναμη 2000 ανδρών με επικεφαλής το Ραχαάβ, οι οποίοι και συλλαμβάνουν τον Πιλάτο, καθώς και τον Άννα και τον Καϊάφα και τους οδηγούν στη Ρώμη. Εκεί, χωρίς ανακρίσεις και με συνοπτικές διαδικασίες (όπως κάνουμε στο Ελλάντα για κάποιους που μαζεύουμε από διάφορα τζέρτζελα) μετά από λίγες μέρες σε απομόνωση, ο ίδιος ο αυτοκράτορας εκτέλεσε τον Πιλάτο.

Καταρχάς μερικές προφανείς παρατηρήσεις – επισημάνσεις:
• Πέρα από το γεγονός ότι ο Τιβέριος περνά γενεές δεκατέσσερις τον Πιλάτο για τη μαλακία που έκανε, τόσο εξοργίσθηκε με το όλο γεγονός που έφτασε σε σημείο να τον εκτελέσει (δε νομίζω ότι ως Ρωμαίος αυτοκράτορας θα κώλωνε κάπου, για χαβαλέ τον είχε τον Πιλάτο, αλλά μόνο το γεγονός ότι ασχολήθηκε δείχνει κάτι για το ιδιαίτερο της περίστασης).
• Η επιστολή δεν έχει τον τύπο του “κραξίματος” προϊσταμένου προς υφιστάμενο σε φάση “γιατί δε με ρώταγες ρε;” αλλά έχει ένα χαρακτήρα “πας καλά ρε; δεν έβλεπες μπροστά σου; ” ή εναλλακτικά “τόσο λαμόγιο είσαι; ” .

Πρώτη σκέψη αφού διάβασα την επιστολή ήταν πως, τελικά, ἔστι δίκης ὁφθαλμός ὅς τὰ πάνθ’ ὁρᾶ. Οι άνθρωποι οι οποίοι εν πολλοίς θα μπορούσαν να αποτρέψουν τα όσα έγιναν στο Χριστό, θανατώθηκαν. Είναι και δεν είναι έτσι. Η γενικότερη αίσθηση που έχουμε για το σύμπαν, παρότι τείνει πάντοτε προς καταστάσεις μεγαλύτερης εντροπίας, είναι πως το διακατέχει μια ισορροπία. Και εν τέλει εκεί βασίζεται και ολόκληρη η φιλοσοφία του «καλού» και του «κακού» που ενυπάρχει σε κάθε άνθρωπο, αν και πολλές φορές εκφράζεται αρκούντως λανθασμένα. Τα πάντα στο Σύμπαν είναι ισορροπημένα, ποτέ η ζυγαριά δεν παλατζάρει προς κάποια μεριά. Το ίδιο έπρεπε να συμβεί και με την περίπτωση του Χριστού. Ναι ήταν Θεός, ναι ενανθρωπίστηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου, θα μπορούσε να πει κανείς πως «όλα ήταν μέσα στο κόλπο» ακόμα και αυτή η στάση του Πιλάτου. Όμως με κάποιο τρόπο έπρεπε (τουλάχιστο για τα ανθρώπινα μέτρα) να επανέλθει η ζυγαριά, κάαααπως να εξισορροπηθεί η «ανθρωπίνως» υπέρμετρη αδικία στο πρόσωπο του Χριστού.
Και κάτι ακόμα:
ο Πιλάτος είναι ίσως από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες που διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο στο θείο δράμα. Ακόμα και αυτό το τέλος του δε μας λέει τίποτα για την πνευματική κατάληξή του. Πρόκληση αλλά και κάργα ενδιαφέρον, πως στην ορθοδοξία δεν ξέρουμε για κανένα μα κανένα (εκτός από το γνωστό ληστή) αν θα μπει ή όχι στον Παράδεισο, αν τελικά πίστεψε/μετανόησε αν, αν, αν… Μπορεί ο Πιλάτος ήδη να την έχει αράξει σε κάποια γωνιά του Παραδείσου…

______
την επιστολή τη βρήκα στο τεύχος 9ο του περιοδικού του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων “Ο Ονήσιμος”

H φωτογραφια “VIII – La Justice” (πάνω) ειναι του pietroizzo με αδεια CC-by-nc-sa
H φωτογραφια “Ladder to Heaven” (κάτω) ειναι του jimforest με αδεια CC-by-nc-nd

και της κατρακύλας ουκ έστι σταματημός…

Μέχρι τώρα δεν έχω πολιτικολογήσει στο blog. Όχι γιατί δε θέλω ή για λόγους αρχής, απλά δε θεώρησα ότι κάτι έχω να πω. Όμως αυτή τη φορά, οκ πρέπει το γέλιο να διαδωθεί , πρέπει να μάθει και κάποιος άλλος το ξεφτιλίκι.

Ο λόγος για την πρώην ΠΕΣΥΠάρχη Βορείου Αιγαίου και από βδομάδα νέα διοικητή στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, την κα. Παναγιώτα Χατζοπούλου. Τι να πει κανείς για την πολλά υποσχόμενη αυτή διοικητική υπάλληλο του χώρου της υγείας. Quotes από συνεντεύξεις της τα λένε όλα:

“

…η μοναδική της σχέση με τον χώρο της υγείας και της νοσοκομειακής περίθαλψης μέχρι τώρα ήταν μόνο η επίσκεψη σε κάποιον γιατρό

Όταν περπατάς στο δρόμο αισθάνεσαι βλέμματα και σχόλια να σε συνοδεύουν;
«Eίμαι τόσο ντροπαλός χαρακτήρας που για να αποφύγω να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία κοιτάζω προς τον ουρανό πάντα και πολλοί με θεωρούν ψηλομύτα. Kοιτάζω εκεί γιατί ντρέπομαι να ακούω αυτά που ακούω από γύρω μου αν τα ακούω».

και πολλά άλλα…

ΟΚ δεν είναι και πολύ πολιτικό το θέμα και ίσως όχι και τόσο σημαντικό (αν και άπτεται πολιτικών ζητημάτων και χρίζει συζήτησης αυτό), άλλωστε η ηθικολογία δεν είναι του γούστου μου. Σαφώς και θα μπορούσε μια οποιαδήποτε γυναίκα οποιουδήποτε χαρακτήρα να διοικήσει καλά (ίσως και άριστα) έναν οργανισμό, αλλά εδώ μιλάμε για τεράστιο οργανισμό και με άπειρα ήδη υπάρχοντα προβλήματα και η κυρία Τότα δηλώνει άσχετη με το χώρο! Πέραν τούτου, ας αναλογιστεί κανείς τη διοικητική θέση και το σεβασμό που θα εμπνέει στους υφισταμένους της οι οποίοι θα έχουν δει (και σίγουρα όλοι έχουν/θα έχουν δει) τις φωτογραφίες της :p
Βέβαια, το μη χείρον βέλτιστον, αφού θα πήγαινε άσχετος στο νοσοκομείο ας είναι τουλάχιστο …σχετική με άλλα θέματα…

H φωτογραφια “On the Alleys of the Red Light District” ειναι του buckofive με αδεια CC-by-nc-sa.