only the good die young, all the evil seem to live forever…

Όλα τα ωραία πράγματα φθείρονται και τελειώνουν and this is an αξίωμα. Σήμερα κλείνει για μένα μια σχέση χρόνων, μια σχέση που με άλλαξε όσο δεν πάει.
10,5 χρόνια και κάτι. Αι καν ριμέμπερ μαισελφ να τρέχω με την τεράστια κιθάρα στο δρόμο να μη με πατήσουν και τη μάνα μου να με προσέχει μέχρι να φτάσω στον κυρ-Γιώργο, ένα γαμάτο τύπο που έκανε κιθάρα και αρμόνιο. Σε σκυλάδικο έπαιζε και ό,τι ήξερε μας το μάθαινε – αλλά με νότες, επιστημονικά πράγματα .
Η κιθάρα προφανώς και είναι το αγαπημένο μου όργανο. Μπιλιβ ιτ, ένα όργανο είναι πάντα και γαμώ τις παρέες,μόνο συ μπορείς να το παρατήσεις, αυτό ποτέ.Ένα φεγγάρι την είχα πάντα ξαπλωμένη στο κρεβάτι, γιατί έτσι όπως διάβαζα (:P) ή έκανα οτιδήποτε άλλο, τσαπ τη σήκωνα, έπαιζα λίγο και οφ γουι γκο.
Πραγματικά μου κακοφαίνεται, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια σερνόμουν λίγο (ως πολύ) στα μαθήματα. Δεν πολυδιάβαζα (όλο στο τζαμάρισμα το ριχνα) και πολλές φορές βαριόμουν να πάω στο μάθημα.
Βέβαια την παρατάω με τον καλύτερο τρόπο (sic). To λάιβ που είδα την Πέμπτη απλά τα σπαγε. Ο Ουίλιαμς είναι πολύ πιο θεός από όσο μπορούσα να φανταστώ.
Δε ντρέπομαι που το λέω αλλά χωρίς μουσική δεν την παλεύω. Μάι νιου λαβ ιζ τραπεζοειδής, με πολλές περισσότερες χορδές από την παλιά και τελείως διαφορετικό ύφος. Από Τετάρτη ξεκινάω κανονάκι, ένα όργανο που το χα απωθημένο. Κάτι η τζίπσι πανκ που το χω ρίξει τελευταία, κάτι ο Νταλάρας που μου βάζει ο φίλος μου ο Τζωρτζ και ακούω, πείστηκα και γω . Άι γουιλ καμ μπακ με ντιτέιλς για το κανονάκι μόλις κάνω τα πρώτα μαθήματα.
Όπως ξαναχω πει (και γω το είδα δεν είναι δικό μου) “life is like a guitar. the music may stop now and then but the strings remain forever”. Δεν πρόκειται να παρατήσω την κιθάρα τελείως. Πάντα θα παίζω και θα τζαμάρω και θα γρατζουνάω. Αλλά για μαθήματα κ.λπ. δεν είμαι πλέον.
Αφιερωμένο (παραλλαγμένο): I will hold you with a smile, I will love you till I die…(κομματάρα)
Λάιφ γκοουζ ον…

H φωτογραφια “mrcloDnso” είναι της Melissa Morano B. με αδεια CC-by-nc-nd.

Господи Иисусе Христе, Сыне Божий, помилуй мя грешного…

Καταπληκτική, απίστευτη, υπεργαμάτη ταινία. Πάντως εμένα με συγκίνησε

Ο λόγος για το Остров (το Νησί) ,official site (στα ρώσικα όμως). Μια ταινία που προσδιορίζει πραγματικά το μοναχισμό μέσα από την ιστορία ενός ανθρώπου συντετριμμένου από το πλήθος και το βάθος των αμαρτιών του, του οποίου η συμεπριφορά τείνει προς αυτή των δια Χριστών σαλών μοναχών.

Μια πολύ δυνατή ιστορία, με πολύ βάθος και νόημα, όχι μόνο από ορθόδοξης σκοπιάς (η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα ορθόδοξο μοναστήρι στη Λευκή Θάλασσα της Ρωσίας). Σκηνοθετικά πάρα πολύ καλή (βλ. Павел Лунгин), ο πρωταγωνιστής δείχνει να βιώνει ουσιαστικά το ρόλο που παίζει (βλ. Пётр Николаевич Мамонов) και και και…

Άψογη ταινία, την προτείνω ανεπιφύλακτα, αν και όποιος δεν έχει πάει ποτέ σε μοναστήρι ίσως να βαρεθεί.
Μαζί με όλες τις άλλες σκέψεις που μου προκάλεσε, ξαναθυμήθηκα ότι έχω κάπου (εδώ) ένα απόσπασμα από το βιβλίο “Ελευθερία του Ήθους” του Χρήστου Γιανναρά, το οποίο αναφέρεται στους “δια Χριστόν σαλούς” μοναχούς και είναι άκρως κατατοπιστικό σε ένα μάλλον πολύ παράξενο θέμα.
______
* ο τίτλος είναι η “ευχή” (όπως λένε στο Άγιον Όρος),στα ρώσικα.

H φωτογραφια “monk” ειναι του ART-Ko με αδεια CC-by-nc-sa.

It rocked em all…

Μόλις γύρισα από το Rock em All festival. Ναι, είμαι από αυτούς που λόγω ωραρίου του τρένου δεν κάθισαν να ακούσουν τους Venom. Never mind, δεν τους συμπαθούσα ποτέ ιδιαίτερα, παίζει βέβαια να είμαι ο μόνος μεταλλάς με αυτή την παραξενιά.

Αρχίζω από το χώρο. Ή μάλλον αρχίζω από το πόσο μπαντάρα είναι οι Earth ακόμα. Ή μάλλον αρχίζω από το πόσο ΓΑΜΑΤΟΙ είναι οι Meshuggah, που στην ουσία τους ανακάλυψα σήμερα. Ή μάλλον θα αρχίσω να λέω ό,τι μου κατεβαίνει

Λοιπόν, ο χώρος μου φάνηκε πολύ καλός, αν και μικρός (ούτως ή άλλως το φεστιβάλ δεν περίμενε τον άπειρο κόσμο αφού ήταν να γίνει στο Λυκαββητό.). Πολύ όμορφο το Γκάζι, χώρος με στυλ και το φεστιβάλ έκατσε πολύ ωραία εκεί.

Pain of Salvation: Τι να πεις για το Θεό, όταν τον έχεις γνωρίσει. Μπάντα απίστευτη, γαμάτη, χρόνια μπροστά, ορισμός του progressive. Κομμάτια έπαιξαν πολύ λίγα, αλλά πολύ γεμάτα (έκαναν full όλα τα φωνητικά) και με πάαααρα πολύ καλό ήχο. Τέλειο, αλλά πολύ λίγο.

Moonspell: Ντάξ, ποτέ δεν είχα φιλικές σχέσεις με αυτή τη μπάντα, αλλά επιμένω να αλλάξουν τραγουδιστή. Ο ήχος εδώ πήρε την κάτω κάτω κάτω (τάρταρα mode) βόλτα, αλλά το κοινό ήταν καλό και γούσταρε. Δεν ξέρω αν είπα πως πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να μη θάβουν αυτές τις συνθέσεις κάτω από την άθλια φωνή του τύπου.

Meshuggah: Για μένα, η έκπληξη του festival. Μια μπάντα παραγνωρισμένη, που όμως είναι πολύ μα πολύ progressive. Έμεινα με τι στόμα ανοιχτό από τις συνθέσεις και τη live απόδοσή τους. Λίγη ώρα, απόλυτη μαστούρα ο τραγουδιστής, αλλά ήχος πολύ πολύ καλός.

Lacuna Coil: Not my cup of tea, I lied on the grass instead.

Iced Earth: NAI NAI NAI AYTH H ΜΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΗ, HALLELUJAH. Ο Matt στα φωνητικά επέστρεψε και η μπάντα επέστρεψε στα περπατημένα της μονοπάτια. Μικρό setlist (αλλά ο Schaffer υποσχέθηκε live full Iced Earth σύντομα), καλά διαλεγμένα κομμάτια, ήχος εεεε ψιλοχάλι αλλά ποιος νοιάζεται, ανταπόκριση του κοινού απίστευτη. Το κλίμα που δημιουργήθηκε ήταν μοναδικό. ICED EARTH κλαπ κλαπ κλαπ!!!!

Venom: Δεν είδα, αναγκάστηκα να φύγω.

Ελπίζω να μην ξέχασα να πω ότι οι ΙCED EARTH είναι ΘΕΙΚΗ μπάντα, οι Meshuggah είναι ΓΑΜΑΤΟΙ και ότι το φεστιβάλ με άφησε πολύ πολύ ικανοποιημένο. Επιτέλους μια προσεγμένη διοργάνωση στη χώρα μας.

Enter Nowwwwwwwwww and VIOLATEE!

Σιγά μην έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις…

Το Ωδείο εν Οργάνοις (και άλλα ωδεία βέβαια, αλλά αν δεν παινέψεις το σπίτι σου) σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε το πρόγραμμα που θα παρουσιάσει στα πλαίσια του Muzart Festival (Festival – Έκθεση Μουσικής Δημιουργίας & Οργάνων), στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo Palace, Κηφησίας 39, Μαρούσι. Το φεστιβάλ είναι 18, 19 & 20 Απριλίου 2008, αλλά the great show is στις 18 Απριλίου

Αυτό είναι το μπλα μπλα. Η ουσία είναι ότι θα έχει ένα τζέρτζελο που θα συμμετέχουν πολλά ωδεία και το δικό μας πρόγραμμα έχει κάμποσο ενδιαφέρον. Παίζει και το συγκρότημα σύγχρονης μουσικής που έχουμε στήσει (sic) αλλά παίζουν και πολλά ντουέτα (sic sic). Αν δεν έχεις τίποτα πιο ενδιαφέρον να κάνεις, που δε νομίζω, καμ φρομ δέαρ ιτ γουιλ μπι φαν.

The tzertzeles σταρτς ατ 5.30 ο κλοκ (την Παρασκευή είπαμε).
Γουι γουιλ μπι γουέιτινγκ φορ γιου.

H φωτογραφια “before the show” ειναι της puja με αδεια CC-by-nc-sa