Ζηλεύω τους ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους. Μισώ εμάς που ποτέ δεν είχαμε σταθερό λόγο και προορισμό, ποτέ δε μπορέσαμε να αφοσιωθούμε σε κάτι ολοκληρωτικά γιατί δεν το χουμε βρει ή γιατί πολύ απλά για μας δεν υπάρχει.
In spite του κραξίματος του προηγούμενου ποστ, αναγνωρίζω πως μπορεί κανείς να δει ανθρώπους οι οποίοι φαίνονται να πιστεύουν στην επανάσταση. Προσπερνώντας το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς απλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται και ακόμα περισσότεροι λένε κάτι ίσα για να λένε, μένει ένα μικρό ποσοστό που δείχνει να πιστεύει βαθιά σε μια ελπίδα επανάστασης, μια ακτίνα φωτός στην κείμενη μιζέρια.
Δεν ξέρω αν το πα, αλλά οι άνθρωποι που ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους ιν τζένεραλ έχουν κάτι το μαγικό. Τους βλέπεις και χαίρεσαι. Γουστάρω την αποφασιστικότητα στο μάτι τους, τις τεκμηριωμένες επιλογές της ζωής τους, το αίσθημα ολοκλήρωσης που σου αφήνουν όταν τους γνωρίζεις. Ακούς τον άλλο και σου λέει “θέλω να γίνω …” και καταλαβαίνεις ότι το εννοεί, το βλέπεις στη ζωή του.
Υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα άουτ δέαρ που πραγματικά αν μπορούσα να πιάσω, θα ασχολιόμουν με ένα κάρο. Όνειρα, χαμένα με ποτό και τσιγάρο, οφ κορς διαλυμένα από την αίσθηση της καθημερινής πραγματικότητας ή της αβίαστης οκνηρίας.
“Ναι ρε αυτό θα κάνω. Μπα δε μπορώ. Τέλειο, αυτό θέλω να κάνω και γώ. Ναι αλλά δεν προλαβαίνω. Μήπως να κάνω εκείνο; Όμως για να το κάνω πρέπει να αφήσω εκείνο και δε θέλω. Ή μήπως θέλω; Μπα, γάμα το μωρέ, κι αν δε με βγάλει πουθενά; Τσάμπα κόπος.”
Τσάμπα κόπος και ταρχίδια μου κουνιούνται, λες και υπάρχει τίποτα που είναι άχρηστο ή ασήμαντο.
Και βλέπεις τον άλλο δίπλα να έχει πλήρη γνώση του τι γουστάρει και να έχει ιεραρχήσει τις επιλογές του (ή έτσι φαίνεται (;)).Πως να μην τα πάρεις; 
“Ρε μπας και δεν το σκέφτηκε καλά; Μάλλον αυτό είναι, του σκάλωσε κείνο και το άλλο και δεν προχωράει παραπέρα ο εγκέφαλός του. Μάλλον το τίμημα της ανήσυχης σκέψης είναι η αναποφασιστικότητα.”
Πάρτα μαλάκα, την ψώνισες κιόλας. Ρε δεν ξέρεις ούτε καν τον εαυτό σου, θες να πεις ότι σκέφτεσαι και από πάνω.
Και περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και συ ακόμα “ψάχνεις”. Ψάχνεις τι θες και τι δε θες και ιν δε μινταιμ όλα περνούν από μποροστά σου, ευκαιρίες, γνωριμίες, όνειρα. Κάποια απλώνεις το χέρι και τα αρπάζεις, κάποια όχι, πάντα όμως σου μένει αυτό εκεί το κενό. Ρε πούστη, ένα νόημα θέλω και γω να βρω για τη ζωή μου και κρύβεται καλά το γαμημένο.
Ανάμεσα σε βιβλία και υπολογιστές με ανοιχτά παράθυρα για μουσική και προγραμματισμό, σε χαου του για κομπιουτεράδικες χακεριές και φωτογραφίζειν (καλλιτεχνικώς τε και οικογενειακώς), σε κανονάκια και βυζαντινές παρτιτούρες αλονγκ γουιθ ιδεογράμματα και μάνγκα στην ιντερνασιοναλ γλώσσα, δε βρίσκω κάτι στο οποίο να θέλω να αφοσιωθώ με όλη μου την ψυχή. Όλα τα γουστάρω και κάποια θα μπορούσα να τα κάνω φορ ε λίβινγκ και φορ ε λάιφτάιμ, αλλά τίποτα δε μοιάζει να γεμίζει το κενό (και δεν είναι σαν τον “ήλιο κωλοτρυπίδα”:P). Ναι ρε αρχίδια, σας ζηλεύω που ξέρετε τι θέτε. Α στο διαλο.
H εικόνα “Master of Reality”, είναι του country_boy_shane με αδεια CC-by-nd.
).
Δηλαδή βλέπεις πόλη να χτίζεται: οικοδομικά τετράγωνα με ένα σπίτι μόνο και όλο το υπόλοιπο χωράφια, τετράγωνα ολόκληρα χωράφια, χωματόδρομοι, δρόμοι οι οποίοι τώρα φτιάχνονται (βλέπεις στην άκρη χωματόδρομουνήματα και τις ακριανές πεζοδρομιόπλακες), σπίτια να χτίζονται. Καμ ον στην Αθήνα πουθενά δε βλέπεις τέτοια πράγματα. Επίσης βλέπεις κάτι αντιθέσεις του στυλ καινούρια σπίτια κυριλέ και δίπλα τους ακριβώς κατεστραμμένα από σεισμό, εγκαταλελειμένα κ.λπ.Το γαμάτο είναι ότι σχεδόν παντού υπάρχουν ταμπέλες με το όνομα του εκάστοτε δρόμου, ακόμα και όταν δεν υπάρχει δρόμος(!). Τέικ ε λουκ στη διπλανή φώτο. Ταμπέλα για διασταύρωση μές στη μέση του πουθενά και φυσικά κανείς από τους δυο δρόμους δεν υφίσταται, ούτε σα χωματόδρομος (αυτό είναι συχνό, δεν το συνάντησα μόνο μια φορά).
