Δεκέμβρης επαναστατικός, γουαο και γουα ντα φακ. Πριν καμιά βδομάδα πάλι γινόταν της πουτάνας στο κέντρο. Σπάσιμο εις μνήμην του σπασίματος και ναι επιτέλους βρήκαμε μια σύγχρονη γιορτή της επανάστασης (ή μήπως επανάσταση σκέτο). Το σπάσιμο καθαυτό δε με προβληματίζει πλέον, όπως άλλωστε και αυτό το ίδιο θέμα του Αλέξη. Ένα γεγονός τραγικό, ινντιντ, αλλά με πολλές πλευρές και αρκούντως στρεβλά αντιμετωπισμένο εξ αρχής. Γουατ αι γουοντ του κομμεντ ον είναι ο κόσμος, οι άνθρωποι.
Δεν καταλαβαίνω. Μερικές λέξεις και πράξεις δε μπορείς να τις πουσάρεις. Όπως δε μπορείς να αναγκάσεις τον άλλο να σου πει “σ’ αγαπώ”, ούτε φυσικά και να σε αγαπήσει (χοχο τι λέξη), όπως δε μπορείς να αναγκάσεις ένα παιδί, φοιτητή, μεσήλικα να δείξει ενδιαφέρον για κάτι και να προσπαθήσει να το κατανοήσει, έτσι δε μπορείς να “εξαναγκάσεις” την επανάσταση.
Η αριστερά στην Ελλάδα έχει το μαύρο της το χάλι, το ίδιο και η ευρύτερη έννοια της “επανάστασης” (η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα άραγες;) . Τι είναι ωρέ η επανάσταση; Είναι να κατέβουμε δυο μέρες στο κέντρο, να τα σπάσουμε και να πούμε “ΟΧΙ στους μπάτσους ΟΧΙ άλλοι θάνατοι” και φυσικά από πίσω να κολλήσουμε το μίζερο “ΟΧΙ μόνο 300 ευρώ επίδομα” (αναφερόμενο σε ήδη παχυλούς σχετικά μισθούς δημοσίων υπαλλήλων) και (άκουσον άκουσον) “μονιμοποίηση των εργαζόμενων σε stage” εννοώντας βέβαια τους απανταχού Έλληνες που δεν είναι ακόμα στο δημόσιο;
Γιατί πρέπει σώνει και ντε να επαναστατήσουμε, τη στιγμή που η κοινωνία δε δείχνει κανένα δείγμα προθυμίας να κάνει κάτι τέτοιο; Γιατί να ακούγεται ολοένα και περισσότερο η φράση “το πολιτικό σκηνικό όπως εδραιώθηκε μετά τη μεταπολίτευση θα αλλάξει άμεσα” και το μόνο που να μας πείθει για κάτι τέτοιο είναι μόνο οι δηλώσεις του προαναφερθέντος τύπου, τη στιγμή που άλλαξε σύσσωμη η Ελλάδα και έβαλε τα ρούχα της αλλιώς για μια ακόμα φορά (φυσικά με την ελπίδα του πάσης φύσης βολέματος των ημέτερων);
Αν μας άκουγε ο Μαρξ θα τράβαγε τα μούσια του. Όχι βέβαια πως και οι πρεσβευτές του (sic) έχουν πιάσει και προσπαθούν να εφαρμόσουν τα λεγόμενα του διορατικού μουσάτου. Γιατί δε μας χαλάει ένα τζέρτζελο το οποίο θα πασάρουμε σαν επανάσταση στο λαό (όποιος μας ακούει τέλος πάντων ή ακόμα ακόμα αυτούς που θα ψήσουμε μέσα από αυτό το τρικάκι της “επανάστασης”).
Πλιζ λίγη σοβαρότης. Αγαπώ (sic) την ιδέα της επανάστασης, αλλά καμ ον η επικρατούσα ελληνική κοινωνική πραγματικότης απλά δεν σηκώνει κάτι τόσο βαρυσήμαντο, ούτε είναι κοινωνική επανάσταση τα καμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι σπασμένες βιτρίνες.
