ένα τραγούδι θα σας πώ για το λεβέντη

Πέστα ρε φιλαράκι, πέστα (kinda σεντόνι, αλλά αξίζει τον κόπο):

“

Γενικώς χλωμά γιορτάζουμε τα τελευταία χρόνια τις κοινές μας γιορτές (ήγουν τις εθνικές, τις γιορτές του αυτεξούσιου και του συνανήκειν) και πιο χλωμά απ’ όλους η Αριστερά; Γιατί;
Επί παραδείγματι στη φετινή επέτειο του ‘21, λίγο ακούστηκε η Αριστερά, ως επί το πλείστον απουσίαζε ή απείχε. Κι απ’ όσα ακούστηκαν και γράφηκαν περίσσεψε μια γκρίνια κι ένας «φωτισμένος» (τρομάρα του) πτωχοπροδρομισμός. Γιατί;
Ποιους κατ’ εξοχήν αφορά το 1821, αν όχι τους Αριστερούς;
Ποιος άλλος μπορεί να ‘χει προίκα και πρόταγμα το μήνυμα της Επανάστασης του ‘21, αν όχι η Αριστερά;
Σε ποιους, τα (πολλά ήδη) τελευταία χρόνια κάνουμε «δώρο» αυτήν τη γιορτή; Στους επιγόνους των κοτσαμπασήδων; Γιατί αφήνουμε να μονοπωλεί αυτή τη γιορτή (και συχνά να της διαστρέφει το νόημα) η εξουσία; το κράτος! και μάλιστα η «δεξιά του Κυρίου». Γιατί αφήνουμε να αλωνίζουν πάνω στη μνήμη του ‘21 ακόμα και οι πατριδοκάπηλοι; οι απόγονοι του δωσιλογισμού, αυτοί που παρουσιάζουν τον εθνικισμό τους ως πατριωτισμό
κι ακόμα χειρότερα γιατί αφήνουμε να ξεπλένουν την υποτέλειά τους και την υποταγή τους στους ξένους (άλλοτε στους Γερμανούς κι άλλοτε στους Αμερικανούς) με δεκάρικους εθνικοφροσύνης όλοι αυτοί οι νεοραγιάδες, οι αιώνιοι γραικύλοι και οι γενίτσαροι; Γιατί;

***

Δηλαδή το μόνο που μας έμεινε ημών των αριστερών απ’ το «αθάνατο κρασί του ‘21» είναι η ευκαιρία σε κάθε επέτειο να κάνουμε κριτική στους εθνικούς μύθους για το κρυφό σχολειό και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό; Τι κόλλημα είναι αυτό; Τι ζόρι τραβάμε;
Μήπως δεν ήταν πασίγνωστο (ή έστω γνωστό) ότι όλα αυτά και άλλα τέτοια ήταν μια προσπάθεια της αστικής τάξης να δημιουργήσει «γόνιμους μύθους» για να στυλώσει την εθνική ταυτότητα; Εμείς πότε «ανακαλύψαμε την Αμερική» και σε κάθε επέτειο σκούζουμε σαν τη γριά μέσα απ’ την κοφίνα για το μέγα ψεύδος (που ούτε μέγα ούτε ολοσχερώς ψεύδος είναι) του κρυφού σχολειού; Αλλο τίποτα να γιορτάσουμε δεν έχουμε; Δεν έχουμε Μπάυρον και Υψηλάντη; Δεν έχουμε Κολοκοτρώνη και τον εμπρηστή μουρλόπαπα τον Παπαφλέσα; δεν έχουμε ούτε τον μπούτζον του Καραϊσκάκη να δείχνουμε; ούτε Ρήγα ούτε Θούριο; Τι έχουμε; τη μιζέρια και τη χολερικότητα του αποσυνάγωγου; του χώρια-του-ψωριάρη που κόλλησε στις «παρελάσεις» και δεν μπορεί να γεμίσει η ψυχή του με την έξοδο του Μεσολογγιού; Αστειότητες. Θλιβερές αστειότητες.
Τι είδους Αριστερά είναι αυτή που δεν μπορεί να γιορτάσει; Πότε λιγόστεψε η ψυχή μας;
Πότε την πάθαμε τη ζημιά;
Αν δεν γουστάρουμε τις παρελάσεις (και καλώς) γιατί δεν βγαίνει η Αριστερά στις πλατείες να γιορτάσει το ‘21 με τον λαό, να βάλει πρώτους στο χορό τους ποιητές, να δείξει τη δύναμή της -αν είναι όντως λαϊκή- και να χαρεί ο κόσμος;
Χάρισε ποτέ η γαλλική Αριστερά τη Μασσαλιώτιδα στη γαλλική Δεξιά; εμείς γιατί χαρίζουμε Σολωμό και Κάλβο και Βρεττάκο και Σικελιανό; γιατί (ξε)πουλάμε; γιατί ιδιωτικοποιούμε;
Μήπως νομίζουμε ότι το 1821 ξεσηκώθηκαν τίποτε ελληναράδες εθνικιστές κι έστειλαν στον αγύριστο κάποιους καλόβολους πολυπολιτισμικούς Οσμανλήδες; Μήπως νομίζουμε ότι τσίμπησε κάποια μύγα το «εθνικό φαντασιακό» του Νικηταρά κι έγινε μπουρλότο ο Κανάρης, με αποτέλεσμα την επέμβαση του καπετάν Κάνιγκα, ώστε να αποκτήσουμε εθνική ταυτότητα (εξ επιλογής του Κοραή);
Κι αν τέτοιες σαχλαμάρες λένε για ιδιοτελέστατους λόγους οι νεοφιλελεύθεροι (και τους ακολουθούν ανοίγοντας σαν χάννοι το στόμα οι αμόρφωτοι) η Αριστερά τι δουλειά έχει να λέει τα ίδια; Να ‘ταν αλήθεια, θα ‘ταν επαναστατική, σε αυτήν θα έπρεπε να ορκιζόμαστε.
Ομως γνωρίζοντας ότι είναι ψέμα, γιατί παραδινόμαστε; Δεν ντρεπόμαστε τους μεγάλους ιστορικούς, Ελληνες και ξένους, τη λαϊκή παράδοση, τις ίδιες τις δικές μας παλιές γιορτές -τις διαδηλώσεις του ΕΑΜ μέσα στην Κατοχή για την Επανάσταση του 1821, τις ξεχάσαμε;
Και με ποιο δικαίωμα απέναντι στην ίδια της την ιστορία και τη σύσταση έχει αφήσει σήμερα η Αριστερά το μέρος εκείνο της νεολαίας που επηρεάζει να μένει εν πολλοίς άσχετο κι αμέτοχο κι ακοινώνητο του πιο μεγάλου μας θησαυρού (και του πιο χρήσιμου όπλου τώρα στον καιρό της κρίσης) της κληρονομιάς του ‘21; Μήπως δεν ήταν και κοινωνική αυτή η Επανάσταση;
«Τα κράτη θέλουν ανεξαρτησία. Τα έθνη θέλουν ελευθερία. Οι λαοί θέλουν δικαιοσύνη».
Από πότε ξεχάσαμε ότι η λαϊκή κυριαρχία, η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνική δικαιοσύνη είναι δική μας Αγία Τριάδα;

ΥΓ. Ελπιδοφόρα εξαίρεση σε όλα αυτά η πρωτοσέλιδη χθεσινή φωτογραφία της «Αυγής» με μια κοπελούδα-μετανάστρια σημαιοφόρο, αλλά επ’ αυτού ες αύριον…

από την Ελευθεροτυπία της 26ης Μαρτίου, Στάθης Σ.

H φωτογραφια “IMG_2582” είναι του/της argusphoto με αδεια CC-by-nc-nd.

only the good die young, all the evil seem to live forever…

Όλα τα ωραία πράγματα φθείρονται και τελειώνουν and this is an αξίωμα. Σήμερα κλείνει για μένα μια σχέση χρόνων, μια σχέση που με άλλαξε όσο δεν πάει.
10,5 χρόνια και κάτι. Αι καν ριμέμπερ μαισελφ να τρέχω με την τεράστια κιθάρα στο δρόμο να μη με πατήσουν και τη μάνα μου να με προσέχει μέχρι να φτάσω στον κυρ-Γιώργο, ένα γαμάτο τύπο που έκανε κιθάρα και αρμόνιο. Σε σκυλάδικο έπαιζε και ό,τι ήξερε μας το μάθαινε – αλλά με νότες, επιστημονικά πράγματα .
Η κιθάρα προφανώς και είναι το αγαπημένο μου όργανο. Μπιλιβ ιτ, ένα όργανο είναι πάντα και γαμώ τις παρέες,μόνο συ μπορείς να το παρατήσεις, αυτό ποτέ.Ένα φεγγάρι την είχα πάντα ξαπλωμένη στο κρεβάτι, γιατί έτσι όπως διάβαζα (:P) ή έκανα οτιδήποτε άλλο, τσαπ τη σήκωνα, έπαιζα λίγο και οφ γουι γκο.
Πραγματικά μου κακοφαίνεται, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια σερνόμουν λίγο (ως πολύ) στα μαθήματα. Δεν πολυδιάβαζα (όλο στο τζαμάρισμα το ριχνα) και πολλές φορές βαριόμουν να πάω στο μάθημα.
Βέβαια την παρατάω με τον καλύτερο τρόπο (sic). To λάιβ που είδα την Πέμπτη απλά τα σπαγε. Ο Ουίλιαμς είναι πολύ πιο θεός από όσο μπορούσα να φανταστώ.
Δε ντρέπομαι που το λέω αλλά χωρίς μουσική δεν την παλεύω. Μάι νιου λαβ ιζ τραπεζοειδής, με πολλές περισσότερες χορδές από την παλιά και τελείως διαφορετικό ύφος. Από Τετάρτη ξεκινάω κανονάκι, ένα όργανο που το χα απωθημένο. Κάτι η τζίπσι πανκ που το χω ρίξει τελευταία, κάτι ο Νταλάρας που μου βάζει ο φίλος μου ο Τζωρτζ και ακούω, πείστηκα και γω . Άι γουιλ καμ μπακ με ντιτέιλς για το κανονάκι μόλις κάνω τα πρώτα μαθήματα.
Όπως ξαναχω πει (και γω το είδα δεν είναι δικό μου) “life is like a guitar. the music may stop now and then but the strings remain forever”. Δεν πρόκειται να παρατήσω την κιθάρα τελείως. Πάντα θα παίζω και θα τζαμάρω και θα γρατζουνάω. Αλλά για μαθήματα κ.λπ. δεν είμαι πλέον.
Αφιερωμένο (παραλλαγμένο): I will hold you with a smile, I will love you till I die…(κομματάρα)
Λάιφ γκοουζ ον…

H φωτογραφια “mrcloDnso” είναι της Melissa Morano B. με αδεια CC-by-nc-nd.

I’m a little alien, I’m a greekman in Άπερ Λιόσια

Δεν ξέρω την Αθήνα. Εδώ και κανα μήνα, μιας και αποταμιεύω ελέω αυτού (ΟK κάτι σαν αυτό), δουλεύω ως κάτι που το αποκαλώ ντίλερ (έτσι για να ψαρώνω τον κόσμο ) μοιράζω φυλλάδια.Η δουλειά δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, μάλλον βαρετή είναι, αλλά βρέθηκα σε περιοχές που δεν είχα ξαναπατήσει ποτές.
Στα Άπερ Λιόσια έχω δουλέψει ήδη δυο-τρεις φορές, και άλλες δύο εκεί κοντά (Ζωφριά-Καματερό). Μέχρι να κάτσει να πάω για διανομή, στις περιοχές αυτές δεν είχα βρεθεί.
Ε λοιπόν δε πλέις ιζ ιντρεστινγκ. Ντισκλέιμερ: δε θα μπορούσα να μείνω εκεί με την καμία, είναι φαρ του φαρ από το κέντρο για μένα.
Αυτό που μου έκανε εξ αρχής εντύπωση είναι ότι βλέπεις την ανάπτυξη παντού μπροστά σου. Δηλαδή βλέπεις πόλη να χτίζεται: οικοδομικά τετράγωνα με ένα σπίτι μόνο και όλο το υπόλοιπο χωράφια, τετράγωνα ολόκληρα χωράφια, χωματόδρομοι, δρόμοι οι οποίοι τώρα φτιάχνονται (βλέπεις στην άκρη χωματόδρομουνήματα και τις ακριανές πεζοδρομιόπλακες), σπίτια να χτίζονται. Καμ ον στην Αθήνα πουθενά δε βλέπεις τέτοια πράγματα. Επίσης βλέπεις κάτι αντιθέσεις του στυλ καινούρια σπίτια κυριλέ και δίπλα τους ακριβώς κατεστραμμένα από σεισμό, εγκαταλελειμένα κ.λπ.Το γαμάτο είναι ότι σχεδόν παντού υπάρχουν ταμπέλες με το όνομα του εκάστοτε δρόμου, ακόμα και όταν δεν υπάρχει δρόμος(!). Τέικ ε λουκ στη διπλανή φώτο. Ταμπέλα για διασταύρωση μές στη μέση του πουθενά και φυσικά κανείς από τους δυο δρόμους δεν υφίσταται, ούτε σα χωματόδρομος (αυτό είναι συχνό, δεν το συνάντησα μόνο μια φορά).
Το καλό με την περιοχή αυτή είναι ότι πάντα και από παντού βλέπεις ουρανό, Ολόκληρο τον ουρανό. Ειδικά τη μέρα που δούλευα στη Ζωφριά και ανεβοκατέβαινα την πλαγιά συνέχεια (μου βγήκε ο πάτος), χαιρόταν το μάτι μου ουρανό.
Ένα πρόβλημα που έχουν εκεί οι κάτοικοι από ότι μου είπαν είναι οι τσιγγάνοι. Είναι αλήθεια πως σε μερικές περιοχές είναι τελείως γκέτο η κατάσταση. Μπορώ να πω ότι μου αρέσει, αλλά δε μένω εκεί να ξέρω αν έχουν προβλήματα με εγκληματικότητα κ.λπ.
Τις φώτος τις τράβηξα με τη μούφα κάμερα του κινητού, αλλά ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ θα πάω μια μέρα με αμάξι και την ανθρώπινη μηχανή να φτιάξω άλμπουμ κυρίως με τσιγγάνους, είναι και γαμώ τα θέματα. Φορ νάου, αυτό.

love is like a guitar; the music may stop now and then, but the strings remain forever…

Μια ψυχή λέει ότι οι Κυριακές είναι μελαγχολικές. Διαφώνησα.
Ο γνωστός (αντιπαθής μου πλέον) εκμεταλλευτής του ονόματος μιας μεγάλης ελληνικής μπάντας λέει “οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο”. Διαφώνησα.
Συμπέρασμα: είμαι μαλάκας.

Παλιές και νέες αγάπες, άι ντου νοτ μιν δε ουανς που έρχονται και παρέρχονται, όσο και αν μας κάνουν να μιζεριάζουμε (sic) αυτές το ξέρουμε ότι είναι στο παιχνίδι. Πίσω από αυτές, ή μάλλον στην ουσία για να στηρίζουν αυτές τις ξενέρωτες εν τέλει αγάπες, κάθε άνθρωπος έχει άλλες, πιο βαθιές. Αγάπες όπως ο καπνός ενός τσιγάρου (τσιγαράκι μου στριφτό λαλαλα) ή ο ήχος ενός κομματιού, ακόμα ο ήχος ενός οργάνου ή έστω η θέα του.
Το καλύτερο σόλο κλασσικής κιθάρας στη ζωή μου, το σόλο που μου βγήκε πιο αυθόρμητα και πιο ουάο από όλα, επαίχθη τη σήμερον, με την αγορασμένη από τον Παπαγρηγορίου κιθαρίτσα (τότε που η κιθάρα με συναγωνιζόταν σε ύψος), με 4 μόνο χορδές (οι άλλες ήταν σπασμένες και γκες γουατ, ο ιδιοκτήτης ντιν νοτ μπαδερ να τις αλλάξει κανα χρόνο σχεδόν, βρήκαμε τώρα τη “νέα, ωραία και με καμπύλες” χαντ μέιντ κιθάρα) και με ένα στρώμα σκόνης σε όλη της την επιφάνεια. So tell me, δεν πάνε στον παράδεισο οι παλιές αγάπες;
Γιου σι όμως, είμαστε τόσο ελεεινά όντα οι άνθρωποι που δε μπορούμε σε κάτι τέτοιες στιγμές να μην ασχολιόμαστε και με τις άλλες αγάπες. Φακ και σήμερα θυμήθηκα τις φρέζες. Φακ και το κομμάτι ξεκίνησε από Εκείνη. Φακ και έχουν γραφεί πολλά κομμάτια. Φακ.
Ωστόσο, οι “παλιές” αυτές αγάπες,παντοτινές δεν ξέρω, πάντως σουρ πιο μόνιμες από τις άλλες, υπάρχουν μόνο για να τονώνουν την υπαρξιακή μας αναζήτηση, να μας ταυτοποιούν. Η ίδια κιθάρα (σπασμένη παντού και με έξτρα τρύπα) ξαναμπήκε στη χαραμάδα ανάμεσα στο χόουμ σέρβερ και τη νέα κλασσική κιθάρα όπως ακριβώς ήταν. Με τη σκόνη και χωρίς μια παραπάνω χορδή. Για κούρδισμα μη ρωτάς… Do not dare mess with the past, ντου νοτ.

H φωτογραφια “I think I’m ready to fly away” είναι της Dia™ με αδεια CC-by-nc-nd.