Адажио

σηκώνει πάρα πολλή κουβέντα αλλά όχι εδώ, όχι τώρα .

ισορροπιστής

“

Ἐπειδή ἄδικον ἐψήφισας θάνατον κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, συμφωνήσας μετὰ τῶν φοβερῶν καὶ κακίστων Ἰουδαίων, λαβῶν παρ’ αὐτῶν δῶρα ὑπέρ τοῦ τοιούτου θανάτου, διά ταῦτα καγώ οὕτω κατὰ σοῦ διατάττω: Ἴνα ἔλθης πρός με δέσμιος τοῦ δοῦναι ἀπολογίαν περί τῆς ψυχῆς ἥν ἀναιτίως παρέδωκας εἰς θάνατον.
» Ἀλλ’ ὠ τῆς σῆς ἀνοησίας καὶ πωρώσεως, ὅτι ταῦτα καὶ τοσαῦτα σημεία καὶ θαύματα παρ’ αὐτοῦ γενόμενα θεωρήσαντες ἐτολμήσατε τοιοῦτον ἄνθρωπον ἀθῶον παραδοῦναι εἰς θάνατον. Τὶς δε σοι πεπωρωμένε καὶ βέβηλε καὶ πάσης φιλανθρωπίας ἀνάξιε δέδωκε τοιάυτην τόλμην καὶ ἐξουσίαν εἰς τοιοῦτο μέγα μισόθεον κίνημα, ἵνα συμφωνήσης, μετά τοῦ πονηροῦ Συνεδρίου καὶ διεφθαρμένου λαοῦ καὶ δώσης αὐτοῖς ἐξουσίαν τοῦ τοιούτου θανάτου;
» Διὰ γὰρ ταῦτα κρίσιν ἐπενεγκεῖν με δεῖ ταχέως, διότι οὔτε κἄν ἔγραψας πρῶτον εἰς ἐμέ περί τῆς ὑποθέσεως ταύτης διὰ νὰ λάβης καὶ τὸ εμόν θέλημα ἀλλ’ ὅτε ἐτέλεσας ὅσα καὶ ἠθέλησας τότε ἐμοί ἔγραψας, τὰ κακῶς τελεσθέντα. Ἀλλ’ ἰδού γράφεις μοι καὶ τήν ἀνοησίαν σου αὐτοθελήτως, λέγων μοι ὅτι καὶ ἀπό τούς θεούς οὕς ἠμεῖς λατρεύομεν, μείζονα τούτων ἔργα καὶ θαύματα παρ’ αυτοῦ τελούμενα εἶδες.
»Ὦ τοῦ φθόνου καὶ τῆς κακίας σας! Εἰ καὶ ὡς θεόν τοῦτον οὐκ ἐδέξασθε, κἄν ὡς ἰατρόν εἴχατε αὐτόν; Ἐγώ γὰρ ἐξ ἀκοῆς μόνον τούτον μαθῶν καὶ τοιαῦτα φοβερά καὶ ἐξαίσια σημεῖα καὶ θαύματα παρ’ αὐτοῦ γενόμενα ἀκούσας, κέκρικα τῷ νοὶ μή εἴναι αὐτόν ἄνθρωπον μόνον, ἀλλά καὶ θεόν. Τό γὰρ ἀναστῆσαι νεκρούς καὶ ὀφθαλμούς τυφλῶν ἀνοῖξαι καὶ δαίμονας ἐξ ἀνθρώπων διῶξαι καὶ παραλύτους ἀνορθῶσαι, ταῦτα θεός μόνον δύναται ποιῆσαι καὶ οὐδείς ἄνθρωπος.
»Τὶς γαρ ἄνθρωπος ἤκουσταί ποτε νεκρόν τετραήμερον ἐγεῖραι καὶ ὀφθαλμοῦς τυφλοῦ γεγενημένου ἀνοῖξαι;
»Ταύτα γὰρ οὐ μόνον ἐκ της επιστολής σου ἔμαθον, ἀλλά πολλῶ μάλλον ἐκ μιᾶς γυναικός, ἥτις πρό τινων ἡμερῶν ἐνταῦθα ἐλθοῦσα εἰπέ μοι ταῦτα μετ’ ἀκριβείας κατήγετο δε αὔτη ἐκ τῶν ὁρίων Μαγδαλᾶ, Μαρία καλουμένη, μαθήτρια καὶ αὔτη λέγουσα εἴναι τοῦ Ἰησοῦ, ἡ ὁποία μεμαρτύρηκε διηγησόμενη ἐνώπιον τοῦ πλήθους τὰ ὑπ’ αὐτοῦ γεγονότα καὶ τὰ περί σοῦ καὶ ἄλλα πολλά καὶ ὅτι ἐξέβαλε καὶ ἐξ αὐτῆς ἑπτά δαιμόνια λόγῳ μόνῳ. Διά ταῦτα λοιπόν οὐ δύναμαι παραβλέψαι ταύτην την ἀδικίαν […]

Το παραπάνω αποτελεί τμήμα της επιστολής που έστειλε ο Καίσαρας Τιβέριος στον Πόντιο Πιλάτο, λίγο μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού.
Η συνέχεια είναι η εξής. Στέλνει ο Σίζαρ δύναμη 2000 ανδρών με επικεφαλής το Ραχαάβ, οι οποίοι και συλλαμβάνουν τον Πιλάτο, καθώς και τον Άννα και τον Καϊάφα και τους οδηγούν στη Ρώμη. Εκεί, χωρίς ανακρίσεις και με συνοπτικές διαδικασίες (όπως κάνουμε στο Ελλάντα για κάποιους που μαζεύουμε από διάφορα τζέρτζελα) μετά από λίγες μέρες σε απομόνωση, ο ίδιος ο αυτοκράτορας εκτέλεσε τον Πιλάτο.

Καταρχάς μερικές προφανείς παρατηρήσεις – επισημάνσεις:
• Πέρα από το γεγονός ότι ο Τιβέριος περνά γενεές δεκατέσσερις τον Πιλάτο για τη μαλακία που έκανε, τόσο εξοργίσθηκε με το όλο γεγονός που έφτασε σε σημείο να τον εκτελέσει (δε νομίζω ότι ως Ρωμαίος αυτοκράτορας θα κώλωνε κάπου, για χαβαλέ τον είχε τον Πιλάτο, αλλά μόνο το γεγονός ότι ασχολήθηκε δείχνει κάτι για το ιδιαίτερο της περίστασης).
• Η επιστολή δεν έχει τον τύπο του “κραξίματος” προϊσταμένου προς υφιστάμενο σε φάση “γιατί δε με ρώταγες ρε;” αλλά έχει ένα χαρακτήρα “πας καλά ρε; δεν έβλεπες μπροστά σου; ” ή εναλλακτικά “τόσο λαμόγιο είσαι; ” .

Πρώτη σκέψη αφού διάβασα την επιστολή ήταν πως, τελικά, ἔστι δίκης ὁφθαλμός ὅς τὰ πάνθ’ ὁρᾶ. Οι άνθρωποι οι οποίοι εν πολλοίς θα μπορούσαν να αποτρέψουν τα όσα έγιναν στο Χριστό, θανατώθηκαν. Είναι και δεν είναι έτσι. Η γενικότερη αίσθηση που έχουμε για το σύμπαν, παρότι τείνει πάντοτε προς καταστάσεις μεγαλύτερης εντροπίας, είναι πως το διακατέχει μια ισορροπία. Και εν τέλει εκεί βασίζεται και ολόκληρη η φιλοσοφία του «καλού» και του «κακού» που ενυπάρχει σε κάθε άνθρωπο, αν και πολλές φορές εκφράζεται αρκούντως λανθασμένα. Τα πάντα στο Σύμπαν είναι ισορροπημένα, ποτέ η ζυγαριά δεν παλατζάρει προς κάποια μεριά. Το ίδιο έπρεπε να συμβεί και με την περίπτωση του Χριστού. Ναι ήταν Θεός, ναι ενανθρωπίστηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου, θα μπορούσε να πει κανείς πως «όλα ήταν μέσα στο κόλπο» ακόμα και αυτή η στάση του Πιλάτου. Όμως με κάποιο τρόπο έπρεπε (τουλάχιστο για τα ανθρώπινα μέτρα) να επανέλθει η ζυγαριά, κάαααπως να εξισορροπηθεί η «ανθρωπίνως» υπέρμετρη αδικία στο πρόσωπο του Χριστού.
Και κάτι ακόμα:
ο Πιλάτος είναι ίσως από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες που διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο στο θείο δράμα. Ακόμα και αυτό το τέλος του δε μας λέει τίποτα για την πνευματική κατάληξή του. Πρόκληση αλλά και κάργα ενδιαφέρον, πως στην ορθοδοξία δεν ξέρουμε για κανένα μα κανένα (εκτός από το γνωστό ληστή) αν θα μπει ή όχι στον Παράδεισο, αν τελικά πίστεψε/μετανόησε αν, αν, αν… Μπορεί ο Πιλάτος ήδη να την έχει αράξει σε κάποια γωνιά του Παραδείσου…

______
την επιστολή τη βρήκα στο τεύχος 9ο του περιοδικού του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων “Ο Ονήσιμος”

H φωτογραφια “VIII – La Justice” (πάνω) ειναι του pietroizzo με αδεια CC-by-nc-sa
H φωτογραφια “Ladder to Heaven” (κάτω) ειναι του jimforest με αδεια CC-by-nc-nd

και της κατρακύλας ουκ έστι σταματημός…

Μέχρι τώρα δεν έχω πολιτικολογήσει στο blog. Όχι γιατί δε θέλω ή για λόγους αρχής, απλά δε θεώρησα ότι κάτι έχω να πω. Όμως αυτή τη φορά, οκ πρέπει το γέλιο να διαδωθεί , πρέπει να μάθει και κάποιος άλλος το ξεφτιλίκι.

Ο λόγος για την πρώην ΠΕΣΥΠάρχη Βορείου Αιγαίου και από βδομάδα νέα διοικητή στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, την κα. Παναγιώτα Χατζοπούλου. Τι να πει κανείς για την πολλά υποσχόμενη αυτή διοικητική υπάλληλο του χώρου της υγείας. Quotes από συνεντεύξεις της τα λένε όλα:

“

…η μοναδική της σχέση με τον χώρο της υγείας και της νοσοκομειακής περίθαλψης μέχρι τώρα ήταν μόνο η επίσκεψη σε κάποιον γιατρό

Όταν περπατάς στο δρόμο αισθάνεσαι βλέμματα και σχόλια να σε συνοδεύουν;
«Eίμαι τόσο ντροπαλός χαρακτήρας που για να αποφύγω να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία κοιτάζω προς τον ουρανό πάντα και πολλοί με θεωρούν ψηλομύτα. Kοιτάζω εκεί γιατί ντρέπομαι να ακούω αυτά που ακούω από γύρω μου αν τα ακούω».

και πολλά άλλα…

ΟΚ δεν είναι και πολύ πολιτικό το θέμα και ίσως όχι και τόσο σημαντικό (αν και άπτεται πολιτικών ζητημάτων και χρίζει συζήτησης αυτό), άλλωστε η ηθικολογία δεν είναι του γούστου μου. Σαφώς και θα μπορούσε μια οποιαδήποτε γυναίκα οποιουδήποτε χαρακτήρα να διοικήσει καλά (ίσως και άριστα) έναν οργανισμό, αλλά εδώ μιλάμε για τεράστιο οργανισμό και με άπειρα ήδη υπάρχοντα προβλήματα και η κυρία Τότα δηλώνει άσχετη με το χώρο! Πέραν τούτου, ας αναλογιστεί κανείς τη διοικητική θέση και το σεβασμό που θα εμπνέει στους υφισταμένους της οι οποίοι θα έχουν δει (και σίγουρα όλοι έχουν/θα έχουν δει) τις φωτογραφίες της :p
Βέβαια, το μη χείρον βέλτιστον, αφού θα πήγαινε άσχετος στο νοσοκομείο ας είναι τουλάχιστο …σχετική με άλλα θέματα…

H φωτογραφια “On the Alleys of the Red Light District” ειναι του buckofive με αδεια CC-by-nc-sa.