Επιτέλους!

Επιτέλους ένας άνθρωπος, ένας κληρικός που τολμά να μιλά ανοιχτά και σωστά:

Συνέντευξη του π. Φιλόθεου Φάρου στην Καθημερινή 06/04/2008

Μερικά quotes έτσι για μια γεύση:

“

…φορτωνόμαστε όλα αυτά τα χρυσά και έχουμε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι.

Κοιτάξτε, εμείς οι κληρικοί στο μεγάλο μας ποσοστό εσωτερικά είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Και προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση της εσωτερικής μας ανεπάρκειας. Γιατί πολλοί από εμάς, αν μας βγάλετε τα γένια και τα ράσα, δεν είμαστε τίποτα. Θα ήμασταν σκέτα μηδενικά. Ομως με αυτά τα συμπράγαλα που φοράμε αποκτάμε κύρος, μπορούμε να καθορίζουμε τις ζωές των άλλων, κρέμονται οι άλλοι από το στόμα μας, αποκτάμε εξουσία. Και έτσι νομίζουμε ότι θα αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Κούνια που μας κούναγε.

Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί».

Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Εχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».

Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί».

Ανοιχτά, ωμά, χρίς προκαταλήψεις και χωρίς να υπερασπίζεται κανέναν. Πρόσφατα τον ανακάλυψα (είχα ακούσει γι’ αυτόν αλλά δεν είχα διαβάσει/δει τίποτα σοβαρά). Εννοείται πως όλα τα παραπάνω, αν και μοιάζουν πολύ κατακριτικά έχει νόημα να κατανοήσει κανείς ότι δεν είναι “χώσιμο” με τη στενή έννοια, παρά κριτική εξ αγάπης προερχόμενη.

H φωτογραφια “Molotov Priest” ειναι του/της Trois Têtes (TT) με αδεια CC-by-nc

Wikipedia enthusiast!

Σήμερα ξεκίνησα να γράφω στην ελληνική wikipedia και μπορώ να πω ότι μου αρέσει (χαζοχάρηκα). Έχει φάση, ακόμα μαθαίνω το πώς συντάσσεται ένα άρθρο και πως χρησιμοποιείται η υπαρχουσα δομή. Πρώτο μου άρθρο αφιερωμένο σε ένα συγγενή μου, τον π. Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο.

Ο άνρθωπος αυτός ήταν ένας ήσυχος ιερομόναχος, μέχρι που κάποια στιγμή γύρω στα 50 του, ξεκίνησε να τελειώσει το σχολείο που είχε παρατήσει στη μέση, να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή και να μάθει Γαλλικά. Στη συνέχεια αφού ζητά την ευλογία του πατριάρχη Ιεροσολύμων* την κάνει για Άφρικα, ιεραποστολή. Στο πουθενά. Εκεί που δεν υπήρχε κανείς πριν. Μόνος του. Κατηχούσε, λειτουργούσε, βάπτιζε. Είχε ιδιαίτερη αγάπη στα παιδιά. Μετέφρασε τη Θεία Λειτουργία, διάφορες προσευχές και άλλα λειτουργικά βιβλία στην τοπική Σουαχίλι. Τελικά τον βρήκε ο θάνατος στην ήπειρο που αγάπησε και υπηρέτησε (από ακατάσχετη ρινορραγία το 1972).

Τον θαυμάζω πολύ. Όχι γιατί είναι συγγενής ή άλλες τέτοιες γλυκαναλατιές. Αλλά γιατί είχε τα αρχίδια να πάει να κάνει αυτό που οραματίστηκε χωρίς να τον νοιάζει τίποτα, χωρίς να κωλώσει ούτε στις δυσκολίες (γλώσσα, μετακινήσεις, αντιμετώπιση από ιθαγενείς [ζουλού κ.λπ.]), ούτε στο χρόνιο πρόβλημα υγείας που είχε, ούτε στην ηλικία (57 ετών κατέβηκε στην Αφρική), ούτε σε όσα του έλεγαν διάφοροι από τον περίγυρό του. Αφοσιώθηκε σε αυτό που επιζητούσε, να κηρύξει το λόγο του Ευαγγελίου σε μια ήπειρο που ούτε καν είχε ακούσει για αυτόν. Και τα κατάφερε. Άνοιξε το δρόμο για μια ιεραποστολή πολύ επιτυχημένη που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Την ευχή του.
_____
*από γνωστό γνωρίζω το διάλογο που παίχτηκε μεταξύ του π. Χρυσοστόμου και του Πατριάρχη

- Ξέρετε Μακαριώτατε, θέλω πολύ να πάω στην Αφρική για ιεραποστολή.
- Είσαι τρελός; τι να κάνεις εκεί πέρα;
- Ιεραποστολή.
- Ε και τι θες από μένα; Λεφτά δε δίνω.
- Τίποτε, την ευχή σας μόνο.
- Για δεν το λες τόση ώρα; Πάρτην και φύγε.