Ἀναστάσεως ἡμέρα…

Η ανάσταση του Χριστού δεν είναι μια αξιωματική «αλήθεια» που «οφείλει» κανείς να τη δεχθεί ευνουχίζοντας τη νοημοσύνη και την κρίση του. Είναι μια πρόταση «νοήματος» (αιτίας και σκοπού) της ύπαρξης, του κόσμου, της Ιστορίας.

(X. Γιανναράς)

Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια˙
ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τὴν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾧ ἐστερέωται.

Βασικά, πάλι καλά που υπάρχει και αυτό γιατί αλλιώς την είχαμε κάτσει. Η ανάσταση κατέχει μοναδική θέση στην ορθόδοξη (και όχι μόνο) πίστη. Αν το καλοσκεφτείς, πολλοί, πάρα πολλοί άνθρωποι βασίζουν τη ζωή τους στην ανάσταση και ας μην το ξέρουν:P.
Για κάποιον είναι…
…ευκαιρία να γιορτάσει
…το σύμβολο της ελπίδας, απόδειξη και τεκμήριο της μη θνητότητάς του
…θεμέλιο της πίστης του
…ευχαρίστηση (ο πυρομανής)
…παιχνίδι με τη λαμπάδα για μια ώρα (είδα ένα τέτοιο σπόρο, κόντεψε να κάψει την εκκλησία )
όπως και να το δεις είναι χαρμόσυνη γιορτή
Και ΝΑΙ η ανάσταση είναι και στο αρνί (βασικά κοκορέτσι ftw), στο αυγό, στις φωτοβολίδες (:D), στον όρθρο, στην καμπάνα, στο μιλφειγ !

Ένα σχετικό, πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Χρήστου Γιανναρά βρίσκεται εδώ.
Χριστός Ανέστη!
          
Τα παραπάνω μπερδεύουν το γεγονός της Ανάστασης με τη μέρα και τη γιορτή του Πάσχα, αλλά αυτό γίνεται συνειδητά

Εσπέρας προκείμενον

Αν παρακολουθήσεις καθόλου τις ακολουθίες αυτών των ημερών πιστεύω πως έχουν κάποια αρκετά αξιοσημείωτα πράγματα.
Πρώτο, είναι η μνεία της Παναγίας στις ακολουθίες (Μ. Πέμπτη- Μ. Παρασκευή). Θεοτοκίον εδώ, θεοτοκίον εκεί, θεοτοκίον παραπέρα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους ύμνους που αναφέρονται στο θρήνο της Παναγίας για το “θάνατο” του υιού της, αλλά και σε αυτούς που είναι δοξολογικοί ή παρακλητικοί προς την Παναγία. Δεν είμαι ειδικός να πω για ποιο λόγο γίνεται, το θεωρώ ωστόσο ενδεικτικό της θέσης και της “σημασίας” που δίνει η ορθόδοξη λατρεία στην Παναγια, όχι μόνο ως μητέρα του Θεού αλλά και σαν πρόσωπο ξεχωριστό, ως “τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ” .

Πάσα ἡ κτίσης ἠλλοιοῦτο φόβῳ, θεωροῦσά σε ἐν σταυρῷ κρεμάμενον, Χριστέ

Το δεύτερο είναι μια απορία μου: Άπειρες προφητείες ακούμε αυτές τις μέρες, πολλές από τις οποίες είναι φαινομενικά άσχετες με το Πάθος του Χριστού και γενικά (σε μένα τουλάχιστο) μοιάζουν κάπως παράταιρες. Ρε θεολόγε, για βοήθα…

H εικόνα είναι φωτογραφία του jimforest με αδεια CC-by-nc-nd

Σιγά μην έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις…

Το Ωδείο εν Οργάνοις (και άλλα ωδεία βέβαια, αλλά αν δεν παινέψεις το σπίτι σου) σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε το πρόγραμμα που θα παρουσιάσει στα πλαίσια του Muzart Festival (Festival – Έκθεση Μουσικής Δημιουργίας & Οργάνων), στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo Palace, Κηφησίας 39, Μαρούσι. Το φεστιβάλ είναι 18, 19 & 20 Απριλίου 2008, αλλά the great show is στις 18 Απριλίου

Αυτό είναι το μπλα μπλα. Η ουσία είναι ότι θα έχει ένα τζέρτζελο που θα συμμετέχουν πολλά ωδεία και το δικό μας πρόγραμμα έχει κάμποσο ενδιαφέρον. Παίζει και το συγκρότημα σύγχρονης μουσικής που έχουμε στήσει (sic) αλλά παίζουν και πολλά ντουέτα (sic sic). Αν δεν έχεις τίποτα πιο ενδιαφέρον να κάνεις, που δε νομίζω, καμ φρομ δέαρ ιτ γουιλ μπι φαν.

The tzertzeles σταρτς ατ 5.30 ο κλοκ (την Παρασκευή είπαμε).
Γουι γουιλ μπι γουέιτινγκ φορ γιου.

H φωτογραφια “before the show” ειναι της puja με αδεια CC-by-nc-sa

{printf(%s,”Hello, world!”)}

Για κάποιο λόγο ποτέ δε μου άρεσαν τα πρώτα posts σε blogs. Όλα είναι του στυλ: “Τσα! είμαι ο τάδε και έσκασα μύτη στο web 2.0!”
Έφτιαξα αυτό το blog μπας και ξεδιπλώσω κάπου το ταλέντο μου στο γράψιμο

Θα τα λέμε αρκετά συχνά!

Καλή μου αρχή (που μάλλον θα είναι καλή, μιας και αυτό το post γράφεται υπό τους ήχους του “Barett” album”)