Λετς σι: από τον Πειραιά μπορεί κανείς να πάρει πλοίο για Τουρκία, για Αίγυπτο, για μεσογειακές Ευρωπαϊκές χώρες.
Ποτέ δεν ένιωσα και δεν κατανόησα τη σο κολντ “εθνική υπερηφάνεια”. Ποτέ δε μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση αν η Ελλάδα κέρδισε το Euro, αν η Ελλάδα έκανε γαμάτους Ολυμπιακούς Αγώνες, ακόμα αν ένας επιστήμονας που έκανε παγκοσμίου σημασίας ανακάλυψη (πρόσφατα και μη) είναι Έλληνας. Παρομοίως φυσικά δεν αισθάνομαι καμία ντροπή απέναντι σε άλλες χώρες ή λαούς επειδή επικρατεί στην Ελλάδα το ημιτονοειδές μόνιμο μπουρδέλο. Άι όλγουειζ κονσίντερντ μαισελφ σαν πολίτη του κόσμου, φράση που μπορεί να ακούγεται λίγο ελιτίστικη. Πολίτης του κόσμου υπό την έννοια της ανυπαρξίας συνόρων για τους λαούς, δεν έχω να χωρισω τίποτα με τον Τούρκο φοιτητή της Κωσταντινούπολης πόσο μάλλον με ένα μεγάλο μουσικό Τούρκο, δεν κρατώ καμία κακία για το Γερμανάκι που πηγαίνει σχολείο ούτε για τον πατέρα ή τον παππού του απλά επειδή έτυχε να ζει στη χώρα του Χίτλερ.
Though, αναγνωρίζω πως υπάρχει κάτι που ουσιαστικά χωρίζει τους λαούς. Και αυτό είναι η πολιτιστική ταυτότητα. Αλλά λετς θινκ ε μπιτ μορ αμπάουτ ιτ: είναι δυνατόν η “πολιτιστική” ταυτότητα να τους “χωρίζει”; Φυσικά και όχι αλλιώς τι πολιτιστική θα ήτο (άτοπο μιας και territory(πολιτισμού)=inf). Η πολιτιστική ιδιαιτερότητα κάθε λαού όμως είναι αυτή που τον κάνει να έχει άλλο χρώμα στο πολιτιστικό μωσαϊκό το οποίο το ανθρώπινο είδος συνθέτει επί του πλανήτη.
Μετά από αυτό βρίσκω κάποιο λόγο να είμαι Έλληνας, όχι να αισθάνομαι Έλληνας γιατί αυτό απλά δεν το έχω, δε μου βγαίνει ντε. Βρίσκω όμως το γαμάτο του να είσαι Έλληνας:να είσαι σταυροδρόμι για διάφορες κουλτούρες. Θα μπορούσε να είναι και αλλιώς, αλλά στην Ελλάδα έχεις τη δυνατότητα και τη μόρφωση (αν ψάξεις και τη βρεις μέσα στο αισχρό εκπαιδευτικό σύστημα) να φτιάξεις μια πλέιλιστ που θα χει μέσα Μπαχ, Μπλακ Σάμπαθ, Πειν οφ Σαλβέισον, Μάιλς Ντέιβς, Χαλίλ Καραντουμάν. Μια λίστα με αραβικούς αμανέδες στην ίδια θέση με τις μεταλλιές, κλασσικές σουίτες και αριστουργηματικά άλμπουμ μεταλλοπατέρων, χιπιές και τζαζιές.
Γιου κουντ σει καμ ον, όλοι έχουν αυτή τη δυνατότητα, internet γουα ντα φακ. ΟΚ, την έχουν και αυτό άλλωστε είναι το πνεύμα του “πολίτη του κόσμου”: δε χρειάζεται να πάω στην Τουρκία για να ακούσω adhan, ούτε στην Αυστρία να ακούσω Μότσαρτ. Το θέμα είναι με τι ακούσματα μεγαλώνεις και διαμορφώνεται η κουλτούρα σου, η προσωπικότητά σου. The answer is με τα ακούσματα των γονιών σου (πριν προκάμεις να διαμορφώσεις γούστο και να διαλέγεις μόνος αλλά μήπως και το γούστο είναι εγγενές; 
). Γιεπ, αλλά μιας και οι γονείς μας ανήκουν στην π.Ι. (προ ίντερνετ) εποχή, δεν έπαιζε ρόλο τα χρόνια που μεγαλώναμε (sic) σε ποια χώρα είμαστε;
Συγκρητισμός λοιπόν, σταυροδρόμι, μωσαϊκό μέσα στο διαρκώς διαμορφούμενο (φράκταλ μέιμπι) μωσαικό. Αυτό μπορεί να το κάνει η Ελλάδα και παρόλα τα σκατά που μας δέρνουν σα χώρα και λαό, θέλαμε δε θέλαμε κάποια πράγματα μας πέρασαν και μας έμειναν. Πώς ξεφύτρωσε το ρεμπέτικο αν δεν υπήρχαν οι Τούρκοι, πώς βγήκαν τα σμυρνέικα αν δεν υπήρχαν Τούρκοι (και για τους Τούρκους οι Άραβες), πώς γεννήθηκαν τα παραδοσιακά-ηπειρώτικα αν δεν υπήρχε η Γιουκοσλαβία, η Βουλγαρία (τα Βαλκάνια ντε);
Συγκρητισμός όμως όχι με την έννοια του αχταρμά, που και βέβαια τον έχουμε στο πετσί μας, αλλά με την έννοια της μητρόπολης, του χώρου (όχι με τη χωροχρονική έννοια, αλλά την ανθρώπινη: οι άνθρωποι κάνουν τη χώρα και όχι η θέση της) όπου θα μπορείς να συναντήσεις, να τριφτείς με στοιχεία πολιτισμών από πολλέεεες κουλτούρες, να δημιουργήσεις, να πρωτοπορήσεις, να σεβαστείς την παράδοση και να συνεισφέρεις σε αυτή.
Για σι, αν κάτι έχει η Ελλάδα είναι επιρροές από παντού. Αν μετρούσαμε τον πολιτισμό μόνο με το πόσο έχει επηρρεαστεί από άλλους η Ελλάδα πρόμπαμπλι κερδίζει. Καλό; Φυσικά. Η κουλτούρα δε γνωρίζει “ταυτότητες απαρράλαχτες” ούτε “ακλόνητες ιδιαιτερότητες”. Είναι ρευστή, αλλάζει και διαμορφώνεται νανοσεκόντ με το νανοσεκόντ και φυσικά απαιτεί από σένα να είσαι “ξέφραγο αμπέλι” σε νέες ιδέες.
Ακολουθεί διαπίστωση που δεν προκύπτει από απόγνωση (είμαστε χάλια χώρα, ανοργάνωτοι, απολίτιστοι, διεφθαρμένοι κ.λπ.). Αυτό με απασχολεί σε δεύτερη μοίρα. Προκύπτει καθαρά από υπαρξιακής φύσης αναζήτηση: Γκλαντ που φάιναλυ βρήκα ένα καλό για το γεγονός ότι είμαι Έλληνας.
Οι εικόνες με σειρά εμφάνισης είναι:
1.“Beginning of a mosaic on the side of the building ”, είναι του Strawberriecake με αδεια CC-by-nc-sa.
2. “Motion Manifiesto III”, είναι του Pulpolux με άδεια CC-by-nc.
3. “Broken Crescendo”, είναι του/της godzillante|photochopper με άδεια CC-by-nc-sa.
thanx to 5kazekage for the title
). Έχει όμως μία από τις συνιθισμένες απορίες του 
Η κιθάρα προφανώς και είναι το αγαπημένο μου όργανο. Μπιλιβ ιτ, ένα όργανο είναι πάντα και γαμώ τις παρέες,μόνο συ μπορείς να το παρατήσεις, αυτό ποτέ.Ένα φεγγάρι την είχα πάντα ξαπλωμένη στο κρεβάτι, γιατί έτσι όπως διάβαζα (:P) ή έκανα οτιδήποτε άλλο, τσαπ τη σήκωνα, έπαιζα λίγο και οφ γουι γκο.
Δηλαδή βλέπεις πόλη να χτίζεται: οικοδομικά τετράγωνα με ένα σπίτι μόνο και όλο το υπόλοιπο χωράφια, τετράγωνα ολόκληρα χωράφια, χωματόδρομοι, δρόμοι οι οποίοι τώρα φτιάχνονται (βλέπεις στην άκρη χωματόδρομουνήματα και τις ακριανές πεζοδρομιόπλακες), σπίτια να χτίζονται. Καμ ον στην Αθήνα πουθενά δε βλέπεις τέτοια πράγματα. Επίσης βλέπεις κάτι αντιθέσεις του στυλ καινούρια σπίτια κυριλέ και δίπλα τους ακριβώς κατεστραμμένα από σεισμό, εγκαταλελειμένα κ.λπ.Το γαμάτο είναι ότι σχεδόν παντού υπάρχουν ταμπέλες με το όνομα του εκάστοτε δρόμου, ακόμα και όταν δεν υπάρχει δρόμος(!). Τέικ ε λουκ στη διπλανή φώτο. Ταμπέλα για διασταύρωση μές στη μέση του πουθενά και φυσικά κανείς από τους δυο δρόμους δεν υφίσταται, ούτε σα χωματόδρομος (αυτό είναι συχνό, δεν το συνάντησα μόνο μια φορά).
