πιξ βιντς_____________
This work is licensed under
CC by nc-sa.
σίνεν ακεμάσιτε ομεντετόό γκοζαιμάς λέμεε! Καλή χρονιά σε όλους, είθε(:P) να φέρει σε καθένα ό,τι γουστάρει (καλά κάποια πράγματα είναι οφφ λίμιτς βλ. πτυχίο, αλλά όλα τα άλλα γιατί να μην κάτσουν το ‘10;). Υπάρχουν βέβαια κάποια προβλήματα που θα λυθούν σε 990 χρόνια, αλλά χου κέαρς μωρεεεε. Χάπι 2010!
H εικόνα “Happy New Year!”, είναι του Youssef Abdelaal με αδεια CC-by-nc-sa.
Ζηλεύω τους ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους. Μισώ εμάς που ποτέ δεν είχαμε σταθερό λόγο και προορισμό, ποτέ δε μπορέσαμε να αφοσιωθούμε σε κάτι ολοκληρωτικά γιατί δεν το χουμε βρει ή γιατί πολύ απλά για μας δεν υπάρχει.
In spite του κραξίματος του προηγούμενου ποστ, αναγνωρίζω πως μπορεί κανείς να δει ανθρώπους οι οποίοι φαίνονται να πιστεύουν στην επανάσταση. Προσπερνώντας το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς απλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται και ακόμα περισσότεροι λένε κάτι ίσα για να λένε, μένει ένα μικρό ποσοστό που δείχνει να πιστεύει βαθιά σε μια ελπίδα επανάστασης, μια ακτίνα φωτός στην κείμενη μιζέρια.
Δεν ξέρω αν το πα, αλλά οι άνθρωποι που ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους ιν τζένεραλ έχουν κάτι το μαγικό. Τους βλέπεις και χαίρεσαι. Γουστάρω την αποφασιστικότητα στο μάτι τους, τις τεκμηριωμένες επιλογές της ζωής τους, το αίσθημα ολοκλήρωσης που σου αφήνουν όταν τους γνωρίζεις. Ακούς τον άλλο και σου λέει “θέλω να γίνω …” και καταλαβαίνεις ότι το εννοεί, το βλέπεις στη ζωή του.
Υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα άουτ δέαρ που πραγματικά αν μπορούσα να πιάσω, θα ασχολιόμουν με ένα κάρο. Όνειρα, χαμένα με ποτό και τσιγάρο, οφ κορς διαλυμένα από την αίσθηση της καθημερινής πραγματικότητας ή της αβίαστης οκνηρίας.
“Ναι ρε αυτό θα κάνω. Μπα δε μπορώ. Τέλειο, αυτό θέλω να κάνω και γώ. Ναι αλλά δεν προλαβαίνω. Μήπως να κάνω εκείνο; Όμως για να το κάνω πρέπει να αφήσω εκείνο και δε θέλω. Ή μήπως θέλω; Μπα, γάμα το μωρέ, κι αν δε με βγάλει πουθενά; Τσάμπα κόπος.”
Τσάμπα κόπος και ταρχίδια μου κουνιούνται, λες και υπάρχει τίποτα που είναι άχρηστο ή ασήμαντο.
Και βλέπεις τον άλλο δίπλα να έχει πλήρη γνώση του τι γουστάρει και να έχει ιεραρχήσει τις επιλογές του (ή έτσι φαίνεται (;)).Πως να μην τα πάρεις; 
“Ρε μπας και δεν το σκέφτηκε καλά; Μάλλον αυτό είναι, του σκάλωσε κείνο και το άλλο και δεν προχωράει παραπέρα ο εγκέφαλός του. Μάλλον το τίμημα της ανήσυχης σκέψης είναι η αναποφασιστικότητα.”
Πάρτα μαλάκα, την ψώνισες κιόλας. Ρε δεν ξέρεις ούτε καν τον εαυτό σου, θες να πεις ότι σκέφτεσαι και από πάνω.
Και περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και συ ακόμα “ψάχνεις”. Ψάχνεις τι θες και τι δε θες και ιν δε μινταιμ όλα περνούν από μποροστά σου, ευκαιρίες, γνωριμίες, όνειρα. Κάποια απλώνεις το χέρι και τα αρπάζεις, κάποια όχι, πάντα όμως σου μένει αυτό εκεί το κενό. Ρε πούστη, ένα νόημα θέλω και γω να βρω για τη ζωή μου και κρύβεται καλά το γαμημένο.
Ανάμεσα σε βιβλία και υπολογιστές με ανοιχτά παράθυρα για μουσική και προγραμματισμό, σε χαου του για κομπιουτεράδικες χακεριές και φωτογραφίζειν (καλλιτεχνικώς τε και οικογενειακώς), σε κανονάκια και βυζαντινές παρτιτούρες αλονγκ γουιθ ιδεογράμματα και μάνγκα στην ιντερνασιοναλ γλώσσα, δε βρίσκω κάτι στο οποίο να θέλω να αφοσιωθώ με όλη μου την ψυχή. Όλα τα γουστάρω και κάποια θα μπορούσα να τα κάνω φορ ε λίβινγκ και φορ ε λάιφτάιμ, αλλά τίποτα δε μοιάζει να γεμίζει το κενό (και δεν είναι σαν τον “ήλιο κωλοτρυπίδα”:P). Ναι ρε αρχίδια, σας ζηλεύω που ξέρετε τι θέτε. Α στο διαλο.
H εικόνα “Master of Reality”, είναι του country_boy_shane με αδεια CC-by-nd.
Δεκέμβρης επαναστατικός, γουαο και γουα ντα φακ. Πριν καμιά βδομάδα πάλι γινόταν της πουτάνας στο κέντρο. Σπάσιμο εις μνήμην του σπασίματος και ναι επιτέλους βρήκαμε μια σύγχρονη γιορτή της επανάστασης (ή μήπως επανάσταση σκέτο). Το σπάσιμο καθαυτό δε με προβληματίζει πλέον, όπως άλλωστε και αυτό το ίδιο θέμα του Αλέξη. Ένα γεγονός τραγικό, ινντιντ, αλλά με πολλές πλευρές και αρκούντως στρεβλά αντιμετωπισμένο εξ αρχής. Γουατ αι γουοντ του κομμεντ ον είναι ο κόσμος, οι άνθρωποι.
Δεν καταλαβαίνω. Μερικές λέξεις και πράξεις δε μπορείς να τις πουσάρεις. Όπως δε μπορείς να αναγκάσεις τον άλλο να σου πει “σ’ αγαπώ”, ούτε φυσικά και να σε αγαπήσει (χοχο τι λέξη), όπως δε μπορείς να αναγκάσεις ένα παιδί, φοιτητή, μεσήλικα να δείξει ενδιαφέρον για κάτι και να προσπαθήσει να το κατανοήσει, έτσι δε μπορείς να “εξαναγκάσεις” την επανάσταση.
Η αριστερά στην Ελλάδα έχει το μαύρο της το χάλι, το ίδιο και η ευρύτερη έννοια της “επανάστασης” (η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα άραγες;) . Τι είναι ωρέ η επανάσταση; Είναι να κατέβουμε δυο μέρες στο κέντρο, να τα σπάσουμε και να πούμε “ΟΧΙ στους μπάτσους ΟΧΙ άλλοι θάνατοι” και φυσικά από πίσω να κολλήσουμε το μίζερο “ΟΧΙ μόνο 300 ευρώ επίδομα” (αναφερόμενο σε ήδη παχυλούς σχετικά μισθούς δημοσίων υπαλλήλων) και (άκουσον άκουσον) “μονιμοποίηση των εργαζόμενων σε stage” εννοώντας βέβαια τους απανταχού Έλληνες που δεν είναι ακόμα στο δημόσιο;
Γιατί πρέπει σώνει και ντε να επαναστατήσουμε, τη στιγμή που η κοινωνία δε δείχνει κανένα δείγμα προθυμίας να κάνει κάτι τέτοιο; Γιατί να ακούγεται ολοένα και περισσότερο η φράση “το πολιτικό σκηνικό όπως εδραιώθηκε μετά τη μεταπολίτευση θα αλλάξει άμεσα” και το μόνο που να μας πείθει για κάτι τέτοιο είναι μόνο οι δηλώσεις του προαναφερθέντος τύπου, τη στιγμή που άλλαξε σύσσωμη η Ελλάδα και έβαλε τα ρούχα της αλλιώς για μια ακόμα φορά (φυσικά με την ελπίδα του πάσης φύσης βολέματος των ημέτερων);
Αν μας άκουγε ο Μαρξ θα τράβαγε τα μούσια του. Όχι βέβαια πως και οι πρεσβευτές του (sic) έχουν πιάσει και προσπαθούν να εφαρμόσουν τα λεγόμενα του διορατικού μουσάτου. Γιατί δε μας χαλάει ένα τζέρτζελο το οποίο θα πασάρουμε σαν επανάσταση στο λαό (όποιος μας ακούει τέλος πάντων ή ακόμα ακόμα αυτούς που θα ψήσουμε μέσα από αυτό το τρικάκι της “επανάστασης”).
Πλιζ λίγη σοβαρότης. Αγαπώ (sic) την ιδέα της επανάστασης, αλλά καμ ον η επικρατούσα ελληνική κοινωνική πραγματικότης απλά δεν σηκώνει κάτι τόσο βαρυσήμαντο, ούτε είναι κοινωνική επανάσταση τα καμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι σπασμένες βιτρίνες.
Λετς σι: από τον Πειραιά μπορεί κανείς να πάρει πλοίο για Τουρκία, για Αίγυπτο, για μεσογειακές Ευρωπαϊκές χώρες.
Ποτέ δεν ένιωσα και δεν κατανόησα τη σο κολντ “εθνική υπερηφάνεια”. Ποτέ δε μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση αν η Ελλάδα κέρδισε το Euro, αν η Ελλάδα έκανε γαμάτους Ολυμπιακούς Αγώνες, ακόμα αν ένας επιστήμονας που έκανε παγκοσμίου σημασίας ανακάλυψη (πρόσφατα και μη) είναι Έλληνας. Παρομοίως φυσικά δεν αισθάνομαι καμία ντροπή απέναντι σε άλλες χώρες ή λαούς επειδή επικρατεί στην Ελλάδα το ημιτονοειδές μόνιμο μπουρδέλο. Άι όλγουειζ κονσίντερντ μαισελφ σαν πολίτη του κόσμου, φράση που μπορεί να ακούγεται λίγο ελιτίστικη. Πολίτης του κόσμου υπό την έννοια της ανυπαρξίας συνόρων για τους λαούς, δεν έχω να χωρισω τίποτα με τον Τούρκο φοιτητή της Κωσταντινούπολης πόσο μάλλον με ένα μεγάλο μουσικό Τούρκο, δεν κρατώ καμία κακία για το Γερμανάκι που πηγαίνει σχολείο ούτε για τον πατέρα ή τον παππού του απλά επειδή έτυχε να ζει στη χώρα του Χίτλερ.
Though, αναγνωρίζω πως υπάρχει κάτι που ουσιαστικά χωρίζει τους λαούς. Και αυτό είναι η πολιτιστική ταυτότητα. Αλλά λετς θινκ ε μπιτ μορ αμπάουτ ιτ: είναι δυνατόν η “πολιτιστική” ταυτότητα να τους “χωρίζει”; Φυσικά και όχι αλλιώς τι πολιτιστική θα ήτο (άτοπο μιας και territory(πολιτισμού)=inf). Η πολιτιστική ιδιαιτερότητα κάθε λαού όμως είναι αυτή που τον κάνει να έχει άλλο χρώμα στο πολιτιστικό μωσαϊκό το οποίο το ανθρώπινο είδος συνθέτει επί του πλανήτη.
Μετά από αυτό βρίσκω κάποιο λόγο να είμαι Έλληνας, όχι να αισθάνομαι Έλληνας γιατί αυτό απλά δεν το έχω, δε μου βγαίνει ντε. Βρίσκω όμως το γαμάτο του να είσαι Έλληνας:να είσαι σταυροδρόμι για διάφορες κουλτούρες. Θα μπορούσε να είναι και αλλιώς, αλλά στην Ελλάδα έχεις τη δυνατότητα και τη μόρφωση (αν ψάξεις και τη βρεις μέσα στο αισχρό εκπαιδευτικό σύστημα) να φτιάξεις μια πλέιλιστ που θα χει μέσα Μπαχ, Μπλακ Σάμπαθ, Πειν οφ Σαλβέισον, Μάιλς Ντέιβς, Χαλίλ Καραντουμάν. Μια λίστα με αραβικούς αμανέδες στην ίδια θέση με τις μεταλλιές, κλασσικές σουίτες και αριστουργηματικά άλμπουμ μεταλλοπατέρων, χιπιές και τζαζιές.
Γιου κουντ σει καμ ον, όλοι έχουν αυτή τη δυνατότητα, internet γουα ντα φακ. ΟΚ, την έχουν και αυτό άλλωστε είναι το πνεύμα του “πολίτη του κόσμου”: δε χρειάζεται να πάω στην Τουρκία για να ακούσω adhan, ούτε στην Αυστρία να ακούσω Μότσαρτ. Το θέμα είναι με τι ακούσματα μεγαλώνεις και διαμορφώνεται η κουλτούρα σου, η προσωπικότητά σου. The answer is με τα ακούσματα των γονιών σου (πριν προκάμεις να διαμορφώσεις γούστο και να διαλέγεις μόνος αλλά μήπως και το γούστο είναι εγγενές; 
). Γιεπ, αλλά μιας και οι γονείς μας ανήκουν στην π.Ι. (προ ίντερνετ) εποχή, δεν έπαιζε ρόλο τα χρόνια που μεγαλώναμε (sic) σε ποια χώρα είμαστε;
Συγκρητισμός λοιπόν, σταυροδρόμι, μωσαϊκό μέσα στο διαρκώς διαμορφούμενο (φράκταλ μέιμπι) μωσαικό. Αυτό μπορεί να το κάνει η Ελλάδα και παρόλα τα σκατά που μας δέρνουν σα χώρα και λαό, θέλαμε δε θέλαμε κάποια πράγματα μας πέρασαν και μας έμειναν. Πώς ξεφύτρωσε το ρεμπέτικο αν δεν υπήρχαν οι Τούρκοι, πώς βγήκαν τα σμυρνέικα αν δεν υπήρχαν Τούρκοι (και για τους Τούρκους οι Άραβες), πώς γεννήθηκαν τα παραδοσιακά-ηπειρώτικα αν δεν υπήρχε η Γιουκοσλαβία, η Βουλγαρία (τα Βαλκάνια ντε);
Συγκρητισμός όμως όχι με την έννοια του αχταρμά, που και βέβαια τον έχουμε στο πετσί μας, αλλά με την έννοια της μητρόπολης, του χώρου (όχι με τη χωροχρονική έννοια, αλλά την ανθρώπινη: οι άνθρωποι κάνουν τη χώρα και όχι η θέση της) όπου θα μπορείς να συναντήσεις, να τριφτείς με στοιχεία πολιτισμών από πολλέεεες κουλτούρες, να δημιουργήσεις, να πρωτοπορήσεις, να σεβαστείς την παράδοση και να συνεισφέρεις σε αυτή.
Για σι, αν κάτι έχει η Ελλάδα είναι επιρροές από παντού. Αν μετρούσαμε τον πολιτισμό μόνο με το πόσο έχει επηρρεαστεί από άλλους η Ελλάδα πρόμπαμπλι κερδίζει. Καλό; Φυσικά. Η κουλτούρα δε γνωρίζει “ταυτότητες απαρράλαχτες” ούτε “ακλόνητες ιδιαιτερότητες”. Είναι ρευστή, αλλάζει και διαμορφώνεται νανοσεκόντ με το νανοσεκόντ και φυσικά απαιτεί από σένα να είσαι “ξέφραγο αμπέλι” σε νέες ιδέες.
Ακολουθεί διαπίστωση που δεν προκύπτει από απόγνωση (είμαστε χάλια χώρα, ανοργάνωτοι, απολίτιστοι, διεφθαρμένοι κ.λπ.). Αυτό με απασχολεί σε δεύτερη μοίρα. Προκύπτει καθαρά από υπαρξιακής φύσης αναζήτηση: Γκλαντ που φάιναλυ βρήκα ένα καλό για το γεγονός ότι είμαι Έλληνας.
Οι εικόνες με σειρά εμφάνισης είναι:
1.“Beginning of a mosaic on the side of the building ”, είναι του Strawberriecake με αδεια CC-by-nc-sa.
2. “Motion Manifiesto III”, είναι του Pulpolux με άδεια CC-by-nc.
3. “Broken Crescendo”, είναι του/της godzillante|photochopper με άδεια CC-by-nc-sa.
thanx to 5kazekage for the title
Δηλώνω και επισήμως ότι με τα πρώτα 1776 (ή 1821 επί το ελληνικότερον) ευρώ μου θα μείνω στον Πειραιά
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ. Δεν είναι και γαμώ τις περιοχές;
H φωτογραφια “Departure.” είναι του/της Gabba Gabba Hey! με αδεια CC-by-nc-sa.
Χρόνια Πολλά, Χριστός ανέστη! το πασχαλινό φαί ακόμα δεν το χω χωνέψει, όπως βέβαια δε μπορώ να χωνέψω το ότι στην Αγία Ειρήνη και γενικά στις εκκλησίες του Κέντρου δεν είχε ούτε ένα μπαμ, έτσι για το καλωσόρισες του Χριστού ξανά στον κόσμο μετά θάνατον. Τι Πάσχα να κάνεις χωρίς να ρίχνεις (όχι να ρίξεις, να ρίχνεις ).
Άσχετο, αλλά δε μπορώ να μην το πω. Όταν γίνω σαν κι αυτόν θα μπορώ πλέον να πεθάνω ήσυχος.
Φέτος δεν έχει post με ευχές και λοιπά, είμαι πλέον κάθετα αντίθετος σε τέτοιου είδους post (ωρίμασα ο δε πο(υ)στ ). Έχει όμως μία από τις συνιθισμένες απορίες του μικρού Νικόλα (γκουα) [το βιβλίο τα σπάει έχει απίστευτο γέλιο] που μαθαίνει τον κόσμο.
Κάθε χρόνο, όποιες μέρες της Mεγάλης Bδομάδας πάω εκκλησία, σκάω με το βιβλιαράκι μου σαν καλός νέρντουλας, από τη μία γιατί δεν ξέρω την ακολουθία πολύ καλά (μια φορά το χρόνο είναι που να τη θυμάσαι) από την άλλη γιατί έτσι παρακολουθώ καλύτερα το τι παίζει και τι λέγεται κάθε στιγμή. Και βέβαια έβρι γιαρ καταλήγω με ένα κάρο σελίδες τσακισμένες με σημεία που έχω απορία ή διαφωνία.
Λοιπόν ο φετινός προβληματισμός που κέρδισε στον χόουμ μέιντ αυτο-διαγωνισμό μου είναι ο παρακάτω.
Β ευαγγέλιο μεγάλης Πέμπτης, κατά Ιωάννην ιη’ (σουπερ-ελέυθερη μετάφραση):
Ο Ιησούς έχει πάει στον κήπο πέρα από το χείμαρρο των Κέδρων μαζί με τους μαθητές. Το μέρος αυτό το ήξερε ο Ιούδας γιατί είχαν ξαναπάει πολλές φορές εκεί όλοι μαζί. Πήρε λοιπόν ο Τζούντας τους Ρωμαίους στρατιώτες και τους οδήγησε εκεί, όπου ακολούθησε μια συνομιλία για το ποιος είναι ο Ιησούς και στη συνέχεια η σύλληψη.
Σε άλλο Ευαγγέλιο, δεν ενθυμούμαι που, ο Ιούδας δίνει ένα φιλί στο Τζίζους και καλά για να δείξει στους στρατιώτες ποιος είναι. Και στη συνέχεια η σύλληψη.
Οι απορίες (με αύξουσα σειρά σημαντικότητος):
1. αν όντως επαίχθη το φιλί (γιατί ο Ιωάννης δεν αναφέρει τίποτα σχετικό, απεναντίας λέει ότι οι στρατιώτες μίλησαν με το Χριστό για να συννενοηθούν και ο ίδος τους είπε ότι αυτόν ψάχνουν) τι νόημα είχε; ο Τζίζους ήταν φίρμα εκείνο τον καιρό, είχε κάνει πραγματικά μεγάλο ντόρο, τον ήξεραν και οι πέτρες. Επί 3 χρόνια γύρναγε στις περιοχές εκεί, οι Ρωμαίοι δε μπορεί να μην είχαν πάρει χαμπάρι, να μην το είχαν δει ποτέ. Και να μην τον ήξεραν, όποιον και να ρωτούσαν από το (εξαγριωμένο) πλήθος θα τους τον έδειχνε με χέρια και με πόδια.
2. Στην προηγούμενη λογική πάλι του ότι ο Ιησούς ήταν πασίγνωστος και, φυσικά, δεν κρυβόταν, δε μπορώ να κατανοήσω που συνίσταται η προδοσία. Δηλαδής ο Ιούδας τι ακριβώς έκανε; Οι Ρωμαίοι δε θα μπορούσαν να τον πιάσουν μέρα μεσημέρι εκεί που δίδασκε ας πούμε και να τον πάνε στον αρχιερέα; Εν τέλει, η προδοσία ποια ακριβώς είναι, αφού ο Ιούδας δεν έκανε τίποτα´ τα αργύρια (και το τόσο μπινελίκι που έχει φάει στους αιώνες) για ποια πράξη τα πήρε;
Σημείωση: φυσικά και κατανοώ την πνευματική σημασία του γεγονότος καθώς και την τραγική (για την ανθρώπινη ύπαρξη) ύπαρξη ενός προδότη, αλλά τελείως ορθολογιστικά και νιτσεϊκά δε μπορώ να συνδέσω τα γεγονότα.
ασχετο, αλλά δε μπορώ να μην το πω. Όταν γίνω σαν κι αυτόν θα μπορώ πλέον να πεθάνω ήσυχος.
H φωτογραφια “Via Crucis II – Gesù, tradito da Giuda, è arrestato” είναι του/της brtsergio με αδεια CC-by-nc-sa, αν και προβληματίστηκα πολύ (ναι πάλι) να βάλω αυτή.
